งเขาก็เต้นอย่างบ้าคลั่งเจี้ยนเฉินหมอบอยู่ที่พื้นพร้อมกับความลังเลเพียงเล็กน้อยที่ปรากฏอยู่บนใบหน้าของเขาที่กำลังเถียงกับตัวเองไปมาและสุดท้ายก็ได้ข้อสรุป เขากัดริมฝีปากของเขาพร้อมกับลุกขึ้นยืนบนพื้นและรีบไปที่สัตว์อสูร“โฮก ! “ในที่สุดสัตว์อสูรทั้งสองต่างก็ตระหนักว่าเจี้ยนเฉินกำลังเข้ามาใกล้อย่างรวดเร็ว ดังนั้นพวกมันจึงคำรามออกมาอีกครั้งหนึ่ง ดวงตาของมันจ้องมองมาที่เจี้ยนเฉิน แต่พวกมันก็ไม่มีเรี่ยวแรงทำร้ายเขาในขณะที่เขาได้เข้ามาในระยะ 100 เมตร ระหว่างสัตว์ทั้งสอง เจี้ยนเฉินก็หยุดลง ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวอย่างผิดธรรมชาติ แม้ว่าสัตว์อสูรตรงหน้าของเขาจะบาดเจ็บ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เขาลดการป้องกันลงเจี้ยนเฉินเดินไปด้านหน้าอย่างช้า ๆ ทีละก้าว ทีละก้าวไปยังสัตว์อสูรระดับ 5 ในเวลาเดียวกันกระบี่วายุโปรยก็ปรากฏออกมาที่มือขวาของเขาพร้อมกับแสงสลัว ๆ รอบ ๆ ใบกระบี่และหลอมรวมมันลงไป“โฮก ! “สัตว์อสูรระดับ 5 ทุกตัวต่างมีสติปัญญา พวกมันรู้มานานแล้วว่าเจี้ยนเฉินกำลังพยายามทำอะไร มันก็ส่งเสียงคำรามขู่ไปที่เจี้ยนเฉินอีกครั้งเพื่อไม่ให้เขาเข้ามาใกล้อีกเจี้ยนเฉินไม่ได้สนใจกับเสียงคำรามของสัตว์อสูรและเดินเข้าไปใกล้มันอย่างต่อเนื่อง ในเวลาเดียวกันเจี้ยนเฉินก็ต้องการที่จะพุ่งเข้าไปฆ่าสัตว์อสูร แต่ด้วยความแข็งแกร่งของเขา เขาจึงต้องระมัดระวังอย่างมาก เนื่องจากนั้นมันเป็นสัตว์อสูรระดับ 5 ไม่ใช่ระดับ 4
เจี้ยนเฉิ
