ผลเป็นได้นำทหารรับจ้างคนอื่น ๆ จากไปเมื่อเห็นกลุ่มนั้นเดินหายไป เจี้ยนเฉินก็ถอนหายใจออกมาและเอนหลังพิงต้นไม้พร้อมกับพึมพำเล่น ๆ ว่า สองสามวันมานี้มีแต่ความจำเจ อย่างไรก็ตามแม้ว่าจะเหนื่อยมาก แต่ข้าก็ยังได้รับของค่อนข้างมาก จำนวนแกนอสูรที่ข้าได้รับเพียงพอที่จะทำให้ข้าฝึกฝนได้อีกนาน ข้าไม่รู้ว่าข้าควรจะขอบคุณตระกูลเทียนซ่งหรือเกลียดพวกเขากันดีหลังจากนั้นสักพักเจี้ยนเฉินก็ยืนขึ้นและพูดว่า ตอนนี้ไม่มีใครเหลืออยู่ในเทือกเขาสัตว์อสูรแล้ว ด้วยพื้นที่ขนาดใหญ่ขนาดนี้ข้าก็ขี้เกียจเกินกว่าที่จะไปดูรอบ ๆ ปล่อยไปเถอะ ข้ามีแกนอสูรมากพอแล้ว ข้าจะปล่อยคนที่เหลือไปและฝึกฝนเพิ่มความแข็งแกร่งของข้าในเวลาเดียวกัน ไม่อย่างนั้นข้าจะต้องเจอเซียนผู้เชี่ยวชาญพิเศษอีกหลายคนพร้อมกัน ข้าสงสัยว่าข้าจะสู้กับพวกเขาได้หรือไม่
ใบหน้าของหัวหน้าแข็งทื่อและดูเคร่งขรึม ขณะที่เจี้ยนเฉินยิ้มและกวักมือพร้อมกับพูดว่า เข้ามา !
ไม่จำเป็นต้องสุภาพอีกต่อไป พลังเซียนที่ล้อมรอบกระบี่ของทหารรับจ้างได้ระเบิดพลังออกมาอย่างแรงขณะที่เขาพุ่งเข้าหาเจี้ยนเฉินร่างของเจี้ยนเฉินหายไปและเหลือเพียงเงาจาง ๆ ขณะที่เขาพุ่งเข้าหาชายกลางคนพร้อมกับกระบี่วายุโปรยของเขา เขาแทงมันออกไปพร้อมกับแสงสีเงินเมื่อเห็นกระบี่ของเจี้ยนเฉินแทงเข้ามา ทหารรับจ้างก็รั้งอาวุธกลับด้วยความหวาดกลัวปนตกใจทันที เขาใช้กระบี่ใหญ่ของเขาตั้งรับกระบี่วายุโปรยที่ปรากฏขึ้นมา“
