ารรับจ้างที่มีแผลเป็นได้นำทหารรับจ้างคนอื่น ๆ จากไปเมื่อเห็นกลุ่มนั้นเดินหายไป เจี้ยนเฉินก็ถอนหายใจออกมาและเอนหลังพิงต้นไม้พร้อมกับพึมพำเล่น ๆ ว่า สองสามวันมานี้มีแต่ความจำเจ อย่างไรก็ตามแม้ว่าจะเหนื่อยมาก แต่ข้าก็ยังได้รับของค่อนข้างมาก จำนวนแกนอสูรที่ข้าได้รับเพียงพอที่จะทำให้ข้าฝึกฝนได้อีกนาน ข้าไม่รู้ว่าข้าควรจะขอบคุณตระกูลเทียนซ่งหรือเกลียดพวกเขากันดีหลังจากนั้นสักพักเจี้ยนเฉินก็ยืนขึ้นและพูดว่า ตอนนี้ไม่มีใครเหลืออยู่ในเทือกเขาสัตว์อสูรแล้ว ด้วยพื้นที่ขนาดใหญ่ขนาดนี้ข้าก็ขี้เกียจเกินกว่าที่จะไปดูรอบ ๆ ปล่อยไปเถอะ ข้ามีแกนอสูรมากพอแล้ว ข้าจะปล่อยคนที่เหลือไปและฝึกฝนเพิ่มความแข็งแกร่งของข้าในเวลาเดียวกัน ไม่อย่างนั้นข้าจะต้องเจอเซียนผู้เชี่ยวชาญพิเศษอีกหลายคนพร้อมกัน ข้าสงสัยว่าข้าจะสู้กับพวกเขาได้หรือไม่
เมื่อเห็นเจี้ยนเฉินและหัวหน้าของพวกเขาควงอาวุธใส่กัน ทหารรับจ้างคนอื่น ๆ ก็ถอยห่างออกไปเพื่อดูทั้งสองต่อสู้กัน
ทหารรับจ้างที่มีรอยแผลเป็นกำอาวุธเซียนของเขาแน่นขณะที่เขามองมาที่เจี้ยนเฉินอย่างจริงจัง ใบหน้าของเขาเคร่งเครียดมาก ไม่ว่าอย่างไรสิ่งที่เขาจะรักษาแกนอสูรได้หรือไม่ขึ้นอยู่กับการต่อสู้ครั้งนี้
แม้ว่ามันจะเป็นไปไม่ได้ที่เซียนผู้เชี่ยวชาญพิเศษที่จะเอาชนะเซียนผู้เชี่ยวชาญขั้นสูงสุดภายใน 5 กระบวนท่า ตอนที่เจี้ยนเฉินยอมรับการดวลกันในครั้งนี้ มันได้ช่วยให้ทหารรับจ้างมีความฮึก
