าข้าไม่ต้องการเห็นเจ้าอีก ไม่อย่างนั้นข้าจะไม่ปล่อยแน่ ๆ เจ้าควรจะออกไปจากเทือกเขาสัตว์อสูรทันทีขณะที่ทหารรับจ้างทั้ง 10 เดินจากไป เจี้ยนเฉินก็ตะโกนไล่หลังพวกเขาเมื่อได้ยินอย่างนี้มู่เจี่ยนหยุดเดินเพียงเสี้ยววินาที แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร หลังจากนั้นเขาก็ก้าวหายไปในป่าเจี้ยนเฉินเก็บกระบี่วายุโปรยของเขาและเดินไปยังกองแกนอสูรอย่างใจเย็น หลังจากที่ก้มเก็บพวกมันไว้ในเข็มขัดมิติส่วนตัวของเขา เขาก็รู้ว่ามันมีจำนวนกว่า 200 อัน ส่วนมากเป็นระดับ 2 และระดับ 3 มีเพียง 20 อันเท่านั้นเมื่อเจี้ยนเฉินเก็บแกนอสูรทั้งหมดแล้ว เขาก็ค่อย ๆ ยืดหลังบิดขี้เกียจและยิ้มอย่างเย็นชาพลางพูดออกมาว่า เพื่อนยาก เจ้ามาที่นี่สักพักแล้วและก็เห็นมากแล้ว เจ้ายังไม่ออกมาอีก?“ฮ่าฮ่าฮ่า…”เมื่อเจี้ยนเฉินพูดจบก็มีเสียงดังออกมาจากป่า หลังจากนั้นก็มีเงาสีเทาบินออกมาจากในป่าและหยุดลงห่างจากเขา 20 เมตรคนที่มาค่อนข้างแก่อายุประมาณ 50-60 ปี ใบหน้าของเขาแดง เขามองมายังเจี้ยนเฉินด้วยท่าทีร่าเริง ตัดสินจากผมเผ้าที่กลายเป็นสีเงินดอกเลา ชายคนนั้นทำตัวขัดกับอายุของเขาอย่างมาก เขาสวมเสื้อคลุมสีเทาและสูงกว่าเจี้ยนเฉินมากและแม้ว่าเขาจะยืนด้วยอยู่ที่พื้นปกติ เจี้ยนเฉินก็รับรู้ถึงความรู้สึกกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวเขาเมื่อเห็นผู้อาวุโส เจี้ยนเฉินก็ทำอะไรไม่ได้ แต่เพิ่มความระมัดระวังและใบหน้าของเขาเริ่มจริงจังมากขั้น เขามองไปอย่างลึกซึ้งและพูดว
