ะมองอย่างมีความสุข ใบหน้าของมู่เจี่ยนก็มีแสดงให้เห็นถึงความตั้งใจงั้น เจ้าก็คือเจี้ยนเฉิน นี่มันมาก….“ไม่ต้องพูด!”ในขณะที่ทหารรับจ้างอีกคนยิ่งและพูดอะไรบางอย่าง มู่เจี่ยนก็ตัดบททันที มู่เจี่ยนมองไปยังเจี้ยนเฉินและป้องมือเข้าด้วยกันพลางกล่าวว่า ข้าไม่คิดว่าจะได้รับเกียรติ นี่คือเจี้ยนเฉิน คนที่ได้รับเกียรติในเรื่องของความกล้าหาญจากทหารรับจ้าง การที่ได้เห็นคนที่มีเกียรติอย่างเจี้ยนเฉินคนนี้ มันเป็นพรให้กับข้าไปยังสามชั่วอายุคนจริง ๆ
เจี้ยนเฉินยื่นมือออกไปรับกระบี่ที่พุ่งเข้ามาหาเขา ตัวกระบี่ยังคงมีเลือดหยดอยู่ แต่ปลายกระบี่ยังคงส่องแสงออกมา
ขณะที่กระบี่วายุโปรยกลับมาที่มือของเขา เลือดที่อยู่บนกระบี่ก็ราวกับมีชีวิตมันเริ่มไหลไปที่ปลายกระบี่และหยดลงพื้นด้านล่าง เนื่องจากกระบี่วายุโปรยซึ่งโชกเลือดก่อนหน้านี้ก็เริ่มที่จะกลับมาสะอาดอีกครั้ง ใบมีเป็นมันเงาราวกับเป็นกระจกที่สะท้อนแสงและยังคงส่องแสงสีขุ่นประกายเงินจาง ๆ จนเกิดแสงพร่างพราวละลานตาผู้คนภายในป่า
เขากวาดสายตาไปยังทหารรับจ้างที่อยู่ด้านบนก่อนที่จะแทงที่ศพและถอดเข็มขัดมิติออกมา เขาถือเข็มขัดมิติเดินไปยังพื้นที่สะอาดเพื่อหาที่นั่ง
ในขณะที่เขาเดิน เขายังคงถือเข็มขัดมิติของทหารรับจ้างโจวที่ตายไป และในเวลาสั้น ๆ เขาก็ได้รวบรวมมเข็มขัดมิติเป็นกองเล็ก ๆ
หลังจากที่เขารวบรวมเข็มขัดมิติทุกอันแล้ว เจี้ยนเฉินก็เก็บกระบี่วายุโปรยกลับไปในร่างกา
