งมาก” เจ้ามีอะไรจะพูดอีกหรือไม่ ? ” เจี้ยนเฉินไม่สนใจคนที่คำนับและมองดูทหารรับจ้างคนอื่น ๆเมื่อได้ยินเช่นนั้น ทหารรับจ้างก็มองหน้ากันด้วยความเสียใจ พวกเขารู้อย่างชัดเจนว่าพวกเขาอยู่ภายใต้ความเมตตาของเจี้ยนเฉิน แต่เป็นไปได้ว่าพวกเขาจะต้องอยู่ในเทือกเขาสัตว์อสูรตลอดไปโดยที่ไม่สามารถมองเห็นดวงอาทิตย์ในวันพรุ่งนี้ได้“ไม่ว่าเจ้าจะฆ่าเราหรือตัดเราเป็นชิ้น ๆ ทำในสิ่งที่เจ้าต้องการ เราไม่มีอะไรจะพูด” ทหารรับจ้างที่ดื้อรั้นพูดเสียงหนักแน่น เจี้ยนเฉินทำให้พวกเขานอนซมโดยใช้เพียงหมัดและขา ความแข็งแกร่งประเภทนี้ทำให้พวกเขาทุกคนต้องวิ่งหนี แต่พวกเขารู้อย่างชัดเจนในใจว่าพวกเขาคงหนีไม่พ้น“ข้าจะให้โอกาสพวกเจ้าทุกคนมีชีวิต มอบแกนอสูรระดับ 2 ทั้งหมดที่มีมาให้ข้า ข้าจะปล่อยพวกเจ้าไป มิฉะนั้นทุกคนจะตายที่นี่ เลือกตอนนี้ ข้าจะรอการตัดสินใจ” เจี้ยนเฉินพูดเบา ๆเมื่อเผชิญหน้ากับการตัดสินใจนั้น ทหารรับจ้างก็ไม่ลังเลเลย พวกเขาพยักหน้าทันที ทุกคนเชื่อฟังและนำแกนสัตว์อสูรระดับ 2 ออกมาจากเข็มขัดมิติและวางมันรวมกันไว้อย่างเรียบร้อย แม้ว่าพวกเขาจะไม่เต็มใจที่มอบให้ แต่พวกเขาก็ไม่ได้โง่และรู้ว่านี่ไม่ใช่เวลาที่จะตระหนี่เจี้ยนเฉินกวาดสายตาของเขาลงบนกองแกนอสูรระดับ 2 “มอบแกนอสูรมา”ทหารรับจ้างคนหนึ่งหยิบแกนอสูรทั้งหมดขึ้นมาจากพื้นดินอย่างเชื่อฟังและวางมันไว้ในมือของเจี้ยนเฉิน. เมื่อเจี้ยนเฉินรับแกนอสูรมา เขาก็โบกมือไ
