เจนในใจว่าพวกเขาคงหนีไม่พ้น“ข้าจะให้โอกาสพวกเจ้าทุกคนมีชีวิต มอบแกนอสูรระดับ 2 ทั้งหมดที่มีมาให้ข้า ข้าจะปล่อยพวกเจ้าไป มิฉะนั้นทุกคนจะตายที่นี่ เลือกตอนนี้ ข้าจะรอการตัดสินใจ” เจี้ยนเฉินพูดเบา ๆเมื่อเผชิญหน้ากับการตัดสินใจนั้น ทหารรับจ้างก็ไม่ลังเลเลย พวกเขาพยักหน้าทันที ทุกคนเชื่อฟังและนำแกนสัตว์อสูรระดับ 2 ออกมาจากเข็มขัดมิติและวางมันรวมกันไว้อย่างเรียบร้อย แม้ว่าพวกเขาจะไม่เต็มใจที่มอบให้ แต่พวกเขาก็ไม่ได้โง่และรู้ว่านี่ไม่ใช่เวลาที่จะตระหนี่เจี้ยนเฉินกวาดสายตาของเขาลงบนกองแกนอสูรระดับ 2 “มอบแกนอสูรมา”ทหารรับจ้างคนหนึ่งหยิบแกนอสูรทั้งหมดขึ้นมาจากพื้นดินอย่างเชื่อฟังและวางมันไว้ในมือของเจี้ยนเฉิน. เมื่อเจี้ยนเฉินรับแกนอสูรมา เขาก็โบกมือไล่พวกเขาออกไป “ไปเถอะ วันนี้ข้าใจดี ข้าอาจปล่อยให้พวกเจ้ากลับไป แต่ถ้าเราเจอกันอีกครั้งในสถานการณ์เช่นนี้ อย่าคาดหวังว่ามันจะเป็นอย่างนี้อีก”ทหารรับจ้างไม่สนใจที่จะอยู่ต่อและรีบวิ่งหนีไม่คิดชีวิต เมื่อเห็นทหารรับจ้างหายเข้าไปในป่า เจี้ยนเฉินยิ้มขณะที่เขาเก็บแกนอสูรระดับ 2 เข้าไปในเข็มขัดมิติ เขานวดมือของตัวเองและพึมพำว่า “ข้าไม่รู้ว่ามันนานแค่ไหนแล้วที่ข้าใช้หมัดชกต่อยผู้คน แม้ว่ามันจะรู้สึกแปลก ๆ แต่ก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น”“สำหรับทหารรับจ้างเหล่านี้ การฆ่าสัตว์อสูรระดับ 2 นั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ข้าได้สอนบทเรียนให้กับพวกเขาแล้วแต่เนื่องจากนี่เป็นเพียงแ
