าเจี้ยนเฉินจะใช้เพลงหมัดธรรมดา แต่ทหารรับจ้างเหล่านี้ก็ยังไม่มีพลังในการตอบโต้ ภายในไม่กี่อึดใจ พวกเขาล้มลงกับพื้นด้วยจมูกเปื้อนเลือดและใบหน้าบวมเจี้ยนเฉินปรบมือขณะที่เขามองทหารรับจ้างที่นอนเจ็บปวดบนพื้นและหัวเราะว่า “พวกเจ้ายังเชื่อว่าจะสามารถพาข้าไปรับรางวัลนั้นได้อีกหรือ ?”“ท่านเจี้ยนเฉิน โปรดไว้ชีวิตพวกเราด้วยเถอะ เรา..เราถูกความโลภครอบงำจนทำให้ตาบอด เราโง่เองที่คิดถึงแต่รางวัล ท่านเป็นคนมีเมตตา กรุณาไว้ชีวิตพวกเราด้วย” ทหารรับจ้างคลานมาจากพื้นและเริ่มคำนับให้เจี้ยนเฉินพร้อมกับอ้อนวอนเขาเสียงดัง
“สหาย ตอนนี้ชื่อของเจี้ยนเฉินโด่งดังมากในบริเวณนี้ มันจะเป็นการดีที่สุดสำหรับเจ้าถ้าเจ้าหลีกเลี่ยงการล้อเล่นแบบนั้นอีกครั้ง มิฉะนั้นเจ้าก็เสี่ยงที่จะนำปัญหาใหญ่มาหาตัวเอง” ทหารรับจ้างคนหนึ่งกล่าว ไม่มีใครเชื่อเลยว่าคนที่สวมชุดหนังสัตว์คนนี้จะเป็นเจี้ยนเฉินคนที่พวกเขาตามหา
เจี้ยนเฉินหัวเราะแล้วพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นต้องทำยังไงพวกเจ้าถึงจะเชื่อว่าข้าคือเจี้ยนเฉิน”“จากข้อมูลที่เรารู้เจี้ยนเฉินยังเด็กและอาวุธเซียนของเขาคือกระบี่ยาวสองคม เขาอายุประมาณ 20 ปี ความเร็วของเขานั้นค่อนข้างน่าทึ่งราวกับว่ากระบี่ของเขาไปถึงจุดที่แม้แต่เซียนผู้เชี่ยวชาญเองก็ไม่สามารถหลบมันได้ มีการกล่าวกันว่าเพราะเซียนผู้เชี่ยวชาญไม่สามารถหลบกระบี่ของเขาได้ พวกเขาจึงต้องจบชีวิตด้วยน้ำมือของเจี้ยนเฉิน” ทหารรับจ้างคนหนึ่
