บจ้างเหล่านี้ก็ยังไม่มีพลังในการตอบโต้ ภายในไม่กี่อึดใจ พวกเขาล้มลงกับพื้นด้วยจมูกเปื้อนเลือดและใบหน้าบวมเจี้ยนเฉินปรบมือขณะที่เขามองทหารรับจ้างที่นอนเจ็บปวดบนพื้นและหัวเราะว่า “พวกเจ้ายังเชื่อว่าจะสามารถพาข้าไปรับรางวัลนั้นได้อีกหรือ ?”“ท่านเจี้ยนเฉิน โปรดไว้ชีวิตพวกเราด้วยเถอะ เรา..เราถูกความโลภครอบงำจนทำให้ตาบอด เราโง่เองที่คิดถึงแต่รางวัล ท่านเป็นคนมีเมตตา กรุณาไว้ชีวิตพวกเราด้วย” ทหารรับจ้างคลานมาจากพื้นและเริ่มคำนับให้เจี้ยนเฉินพร้อมกับอ้อนวอนเขาเสียงดัง
เจี้ยนเฉินหัวเราะแล้วพูดว่า “ถ้าอย่างนั้นต้องทำยังไงพวกเจ้าถึงจะเชื่อว่าข้าคือเจี้ยนเฉิน”
“จากข้อมูลที่เรารู้เจี้ยนเฉินยังเด็กและอาวุธเซียนของเขาคือกระบี่ยาวสองคม เขาอายุประมาณ 20 ปี ความเร็วของเขานั้นค่อนข้างน่าทึ่งราวกับว่ากระบี่ของเขาไปถึงจุดที่แม้แต่เซียนผู้เชี่ยวชาญเองก็ไม่สามารถหลบมันได้ มีการกล่าวกันว่าเพราะเซียนผู้เชี่ยวชาญไม่สามารถหลบกระบี่ของเขาได้ พวกเขาจึงต้องจบชีวิตด้วยน้ำมือของเจี้ยนเฉิน” ทหารรับจ้างคนหนึ่งกล่าวกระบี่สีเงินปรากฏในมือของเจี้ยนเฉิน – นั่นคือกระบี่วายุโปรย เจี้ยนเฉินหัวเราะและกล่าวว่า “ดูสิ นั่นใช่กระบี่ของเจี้ยนเฉินหรือไม่ ? “เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ทหารรับจ้างจึงมองกระบี่วายุโปรยในมือของเจี้ยนเฉินด้วยท่าทางที่อยากรู้อยากเห็นเอ้! ดูสิ ! กระบี่นี้มีความคล้ายคลึงอยู่บ้าง”“ถูกต้อง มันค่อนข้างคล้ายกันเกือบ
