หมือนกับการฆ่าไก่ด้วยมีดฆ่าวัวแม้ว่าเจี้ยนเฉินจะใช้เพลงหมัดธรรมดา แต่ทหารรับจ้างเหล่านี้ก็ยังไม่มีพลังในการตอบโต้ ภายในไม่กี่อึดใจ พวกเขาล้มลงกับพื้นด้วยจมูกเปื้อนเลือดและใบหน้าบวมเจี้ยนเฉินปรบมือขณะที่เขามองทหารรับจ้างที่นอนเจ็บปวดบนพื้นและหัวเราะว่า “พวกเจ้ายังเชื่อว่าจะสามารถพาข้าไปรับรางวัลนั้นได้อีกหรือ ?”“ท่านเจี้ยนเฉิน โปรดไว้ชีวิตพวกเราด้วยเถอะ เรา..เราถูกความโลภครอบงำจนทำให้ตาบอด เราโง่เองที่คิดถึงแต่รางวัล ท่านเป็นคนมีเมตตา กรุณาไว้ชีวิตพวกเราด้วย” ทหารรับจ้างคลานมาจากพื้นและเริ่มคำนับให้เจี้ยนเฉินพร้อมกับอ้อนวอนเขาเสียงดัง
เอ้! ดูสิ ! กระบี่นี้มีความคล้ายคลึงอยู่บ้าง”
“ถูกต้อง มันค่อนข้างคล้ายกันเกือบจะเหมือนกันทุกประการ”ทันใดนั้นทหารรับจ้างสองคนก็ตะโกนเสียงดัง เมื่อได้ยินทั้งสองคน ทหารรับจ้างคนอื่น ๆ ก็เริ่มจริงจังขึ้นเมื่อพวกเขามองเจี้ยนเฉิน ท่าทีที่มีต่อเขาก็เปลี่ยนไปอย่างช้า ๆ“เจ้าคือเจี้ยนเฉินจริง ๆ ” ทหารรับจ้างจ้องใบหน้าของเจี้ยนเฉินที่เต็มไปด้วยฝุ่น เมื่อถึงตอนนี้ ทหารรับจ้างเหล่านี้ต่างก็สรุปได้ว่าบุคคลที่อยู่ต่อหน้าพวกเขาคือคนที่พวกเขาพลิกหาจนทั่วทั้งเทือกเขาเจี้ยนเฉินหัวเราะขณะที่เขาพูดว่า “ถูกต้อง ข้าชื่อเจี้ยนเฉิน เจี้ยนเฉินคนที่ตระกูลเทียนซ่งไล่ล่า ตอนนี้ ข้ายืนอยู่ที่นี่เพื่อรอดูว่าเจ้าจะสามารถจับข้าและพาตัวข้ากลับไปยังเมืองเวคเพื่อรับรางวัลได้หรือไม่”เมื่
