ฉินจะใช้เพลงหมัดธรรมดา แต่ทหารรับจ้างเหล่านี้ก็ยังไม่มีพลังในการตอบโต้ ภายในไม่กี่อึดใจ พวกเขาล้มลงกับพื้นด้วยจมูกเปื้อนเลือดและใบหน้าบวมเจี้ยนเฉินปรบมือขณะที่เขามองทหารรับจ้างที่นอนเจ็บปวดบนพื้นและหัวเราะว่า “พวกเจ้ายังเชื่อว่าจะสามารถพาข้าไปรับรางวัลนั้นได้อีกหรือ ?”“ท่านเจี้ยนเฉิน โปรดไว้ชีวิตพวกเราด้วยเถอะ เรา..เราถูกความโลภครอบงำจนทำให้ตาบอด เราโง่เองที่คิดถึงแต่รางวัล ท่านเป็นคนมีเมตตา กรุณาไว้ชีวิตพวกเราด้วย” ทหารรับจ้างคลานมาจากพื้นและเริ่มคำนับให้เจี้ยนเฉินพร้อมกับอ้อนวอนเขาเสียงดัง
ทหารรับจ้างตะโกนเสียงดัง ดวงตาของพวกเขาจ้องมองเจี้ยนเฉินด้วยความตกใจ
ไม่มีใครสักคนคิดว่าหลังจากค้นหาไปทั่วทุกหนทุกแห่งในเทือกเขาสัตว์อสูร พวกเขาจะบังเอิญเจอเขา สิ่งที่น่าขบขันมากขึ้นคือพวกเขาเจอเจี้ยนเฉินได้อย่างไรทหารรับจ้างอีกคนหัวเราะอย่างขมขื่นในขณะที่จ้องมองเจี้ยนเฉิน “ข้าขอพูดอะไรสักนิด เจ้าไม่ควรพูดเล่นเช่นนี้ เพราะเผื่อบางทีอาจมีคนโง่ที่เชื่อเจ้าและลากคอเจ้าไปยังตระกูลเทียนซ่ง”เมื่อได้ยินทหารรับจ้างคนนั้น ทหารรับจ้างคนอื่น ๆ ก็เข้าใจและเริ่มยิ้มด้วยเช่นกัน คำพูดของเจี้ยนเฉินทำให้พวกเขาตกใจอย่างมาก“สหาย ตอนนี้ชื่อของเจี้ยนเฉินโด่งดังมากในบริเวณนี้ มันจะเป็นการดีที่สุดสำหรับเจ้าถ้าเจ้าหลีกเลี่ยงการล้อเล่นแบบนั้นอีกครั้ง มิฉะนั้นเจ้าก็เสี่ยงที่จะนำปัญหาใหญ่มาหาตัวเอง” ทหารรับจ้างคนหนึ่งกล่
