มกับหมัด เขาโจมตีทหารรับจ้างสองสามคนอย่างรวดเร็ว ทำให้เกิดเสียงดังสะเทือนตอนนี้เจี้ยนเฉินเป็นเซียนผู้เชี่ยวชาญ เขาสามารถจัดการเซียนระดับสูงได้อย่างง่ายดายโดยไม่ต้องใช้กระบี่วายุโปรยผู้ใช้กระบี่ทุกคนคิดว่ากระบี่ของพวกเขามีความสำคัญอย่างยิ่ง และหลายคนก็เชื่อว่ากระบี่นั้นคล้ายกับชีวิตที่สองของพวกเขา เจี้ยนเฉินก็ไม่ต่างจากคนอื่น เมื่อมองดูทหารรับจ้างเหล่านี้ที่อยู่ตรงหน้าเขา หากเขาต้องใช้กระบี่เพื่อฆ่าทหารรับจ้างเหล่านี้มันก็เหมือนกับการฆ่าไก่ด้วยมีดฆ่าวัวแม้ว่าเจี้ยนเฉินจะใช้เพลงหมัดธรรมดา แต่ทหารรับจ้างเหล่านี้ก็ยังไม่มีพลังในการตอบโต้ ภายในไม่กี่อึดใจ พวกเขาล้มลงกับพื้นด้วยจมูกเปื้อนเลือดและใบหน้าบวมเจี้ยนเฉินปรบมือขณะที่เขามองทหารรับจ้างที่นอนเจ็บปวดบนพื้นและหัวเราะว่า “พวกเจ้ายังเชื่อว่าจะสามารถพาข้าไปรับรางวัลนั้นได้อีกหรือ ?”“ท่านเจี้ยนเฉิน โปรดไว้ชีวิตพวกเราด้วยเถอะ เรา..เราถูกความโลภครอบงำจนทำให้ตาบอด เราโง่เองที่คิดถึงแต่รางวัล ท่านเป็นคนมีเมตตา กรุณาไว้ชีวิตพวกเราด้วย” ทหารรับจ้างคลานมาจากพื้นและเริ่มคำนับให้เจี้ยนเฉินพร้อมกับอ้อนวอนเขาเสียงดัง
ไม่มีใครสักคนคิดว่าหลังจากค้นหาไปทั่วทุกหนทุกแห่งในเทือกเขาสัตว์อสูร พวกเขาจะบังเอิญเจอเขา สิ่งที่น่าขบขันมากขึ้นคือพวกเขาเจอเจี้ยนเฉินได้อย่างไร
ทหารรับจ้างอีกคนหัวเราะอย่างขมขื่นในขณะที่จ้องมองเจี้ยนเฉิน “ข้าขอพูดอะไรสักนิด เจ้าไม่ค
