ไม่รู้สึกถึงสิ่งกีดขวางเลย มันไม่มีความยากลำบากเลยจนทำให้เขารู้สึกราวกับว่ากำแพงนั้นคือเต้าหู้ไม่ใช่กำแพงหิน แม้ว่าเจี้ยนเฉินเคยแทงเข้าไปในกำแพงหินได้อย่างง่ายดายในอดีต แต่ตอนนี้มันง่ายกว่าเดิมเยอะมากเขาดึงกระบี่ออกมาช้า ๆ ด้วยหัวใจที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความเชื่อมั่น ถ้าเขาต้องไปสู้กับเทียนซ่งหลี แม้ว่าเขาอาจจะไม่ชนะก็ตาม อย่างน้อยที่สุดเขาก็สามารถต่อสู้ได้อย่างไม่อายใครตอนนี้ความแข็งแกร่งของเขาอยู่ที่ระดับเซียนผู้เชี่ยวชาญ เขาไม่ต้องกังวลอีกต่อไปถ้าเขาต้องเจอกลุ่มทหารรับจ้าง แม้ว่าจะมีเซียนผู้เชี่ยวชาญระดับสูงอยู่ในกลุ่มของพวกเขา แต่อย่างน้อยเขาก็สามารถหนีไปได้ถ้าจำเป็นเจี้ยนเฉินหวนระลึกถึงกระบี่วายุโปรยของเขา เขาปัดฝุ่นออกจากตัวเองและจุดไฟอีกครั้งโดยใช้แสงเรืองแสงแทนเจี้ยนเฉินเดินออกจากถ้ำหลังจากผ่านไป 5 วัน ดวงอาทิตย์ที่รุนแรงกำลังลอยอยู่บนท้องฟ้าซึ่งบ่งบอกว่าเป็นเวลาเที่ยงเจี้ยนเฉินมองดูรอบ ๆ ตัวเองอย่างใจเย็นก่อนออกเดินทางไปโดยไม่มีจุดหมาย“ข้าหวังว่ากลุ่มทหารรับจ้างเสือดาวทมิฬคงไม่ทำให้ข้าผิดหวัง” เจี้ยนเฉินบ่นกับตัวเองพลางเดินเข้าไปในป่าที่เต็มไปด้วยหญ้าสูง ตอนนี้เขาเป็นเซียนผู้เชี่ยวชาญ ความแข็งแกร่งในการต่อสู้ของเขาสูงขึ้นมาก และในเมืองเวคมีคนน้อยมากที่สามารถต่อสู้กับเขาได้เจี้ยนเฉินเริ่มเดินเล่นบนเทือกเขาสัตว์อสูร ในส่วนนี้ของเทือกเขาสัตว์อสูรระดับ 2 และ 3 มักจะเดินเล่นไปทั่ว
