ได้ไม่ไกล ข้าไม่แน่ใจด้วยซ้ำ บางทีเขาอาจกำลังหลบซ่อนตัวอยู่ที่ไหนซักแห่ง”“ถูกต้อง ข้าแน่ใจว่าเจี้ยนเฉินซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักแห่ง เพราะบาดเจ็บเขาจึงไม่กล้าออกมา”“แต่มันก็ยังลำบากอยู่ มีหลายคนเข้ามาในเทือกเขา และถ้าเจี้ยนเฉินไม่ได้ซ่อนตัวอยู่ พวกเขาก็คงเจอตัวเขาหรือสัตว์อสูรอาจกินเขาไปนานแล้ว”“มีความจริงบางอย่างสำหรับเรื่องนี้ แต่ตอนนี้เราควรค่อย ๆ ช่วยกันตามหาเขาดีกว่า แม้ว่าเราจะไม่เจอตัวเขา เราก็สามารถฆ่าสัตว์อสูรสักสองสามตัวและนำแกนอสูรมาบ่มเพาะได้”ทันทีที่คนสุดท้ายกลุ่มพูดจบ พวกเขาก็ผลักหญ้าสูงและเดินออกไปตามถนน ซึ่งพวกเขาเห็นเจี้ยนเฉินซึ่งตอนนี้พวกเขายังไม่รู้ว่าเป็นใครยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขาพวกเขาสามารถเห็นว่าเจี้ยนเฉินสวมหนังสัตว์และใบหน้าของเขาก็สกปรกเปรอะเปื้อนเพราะใช้เวลาอยู่บนเทือกเขามานานทันทีที่ทหารรับจ้างเห็นเจี้ยนเฉิน พวกเขาก็มองเขาอย่างประหลาดใจ ในเวลาเดียวกันเจี้ยนเฉินก็เดินเข้าไปในกลุ่มคนที่อยู่ตรงหน้าเขา มีคนทั้งหมด 7 หรือ 8 คนที่อยู่ตรงหน้าเขา พวกเขาดูจะอายุประมาณ 30 ปี ใบหน้าของพวกเขามีร่องรอยของเหงื่อและสิ่งสกปรกและเสื้อผ้าของพวกเขาอยู่ในสภาพขาดรุ่งริ่ง แสดงให้เห็นว่าอย่างน้อยพวกเขาก็พักอยู่ในเทือกเขามาสี่ห้าวันแล้วทหารรับจ้างคนหนึ่งเดินไปข้างหน้าเพื่อพูดคุยกับเจี้ยนเฉิน “สหาย หากตัดสินจากรูปร่างหน้าตาของเจ้า ข้าคิดว่าเจ้าอยู่ที่เทือกเขาสัตว์อสูรมาระยะหนึ่งแล้ว”ใบห
