ตัดสั้นบนใบหน้าขนาดใหญ่ แต่มันมองดูค่อนข้างธรรมดาและอาจจะมีปัญหาถ้าถามจ้องหน้าเขา เขาสวมเสื้อคลุมสีดำที่มีรอยขีดข่วนเล็กน้อยจากหนามในป่าหัวหน้าของกลุ่มทหารรับจ้างเสือดาวทมิฬจ้องการต่อสู่ระหว่างเจี้ยนเฉินกับสัตว์อสูรอย่างใกล้ชิด หลังจากที่ใช้ความคิดสะท้อนผ่านดวงตา ในที่สุดเขาก็มาถึงข้อสรุป “ไม่ว่าเขาจะน่าทึ่งขนาดไหน เขาก็พึ่งจะอายุ 20 ปี เขาไม่สามารถสู้กับกลุ่มของเราทั้งหมดได้ นอกจากนี้สัตว์อสูรระดับ 3 ที่ต่อสู้กับเขาก็มีเพียงตัวเดียว เรารอให้เขาใช้พลังเซียนต่อสู้กับสัตว์อสูรจนหมดแรงก่อน แล้วค่อยเราจะจับตัวเขาและพาเขาไปยังตระกูลเทียนซ่งเพื่อรับรางวัล 10,000 เหรียญม่วง”“หัวหน้า ช่างเป็นความคิดที่ยอดเยี่ยมยิ่งนัก เมื่อเรื่องนี้จบ กลุ่มของเราจะรุ่งเรืองอย่างแน่นอน 10,000 เหรียญม่วง ถึงเราจะต้องแบ่งกัน มันก็ยังเพียงพอที่จะใช้จ่ายไปได้ตลอดชีวิต” ชายคนหนึ่งถอนหายใจอย่างมีความสุข“หลังจากเรื่องนี้เสร็จสิ้นข้าจะไปเมืองโรมานและให้แม่นางหยุนซิวดูแลข้าสักสองสามวัน” ทหารรับจ้างอีกคนหัวเราะ“ฮ่า ฮ่า เจียลี่ เจ้าน้ำลายไหลทุกครั้งที่มีการกล่าวถึงหอนางโลมเมืองโรมาน มันเป็นความอัปยศที่เจ้าไม่เคยมีเงินพอจะสนุกกับความสุขนั้น รอจนกว่าเรื่องนี้เสร็จสิ้น เจ้าจะสามารถนำหยุนซิวกลับบ้านในฐานะฮูหยินโดยไม่มีปัญหาใด ๆ ” ชายคนที่มีหนวดเคราหัวเราะเมื่อได้ยินเช่นนั้น ทหารรับจ้างคนก่อนหัวเราะแล้วจ้องมองเจี้ยนเฉินราว
