ากระโดดขึ้นไปบนอากาศแล้วสำรวจพื้นดินเบื้องล่างเพื่อมองหาร่างของชายคนนั้น สายตาของเขาคลาดกับร่องรอยของชายลึกลับไปแล้ว“ลมบ้าบอจะมาพัดอะไรตอนนี้ ข้ามองไม่เห็นเด็กคนนั้นเสียแล้ว ! “เมื่อตรวจสอบสภาพแวดล้อมโดยรอบ ใบหน้าของเทียนซ่งหลีจึงเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง เขาอดไม่ได้ที่จะสาปแช่งด้วยความโกรธ เขาไม่ได้ยอมแพ้หลังจากนั้น เขาก็กระโดดขึ้นไปในอากาศอีกครั้ง เมื่อมองลงไปเขาก็พยายามตามหาร่องรอยของชายคนนั้น แต่เขาไม่สามารถทำได้เพราะลมแรงที่ยังคงพัดอย่างต่อเนื่องทำให้หญ้าสูงทั้งหมดลอยอยู่ในสายลมและทำให้เขาไม่สามารถตามรอยไปได้“แน่นอนว่าข้าจะไม่มีวันปล่อยเจ้าไป ถ้าเจ้ากล้าจริงก็บอกชื่อมา ! ” เทียนซ่งหลีคำรามขึ้นไปบนท้องฟ้า เสียงของเขากระจายไปในอากาศทำให้ได้ยินเสียงสะท้อนจากที่ไกลไม่นานหลังจากนั้นมีเสียงหัวเราะที่ชัดเจนดังขึ้น“ฮ่าฮ่าฮ่า เรียกข้าว่าเจี้ยนเฉิน ตระกูลเทียนซ่ง วันหนึ่งข้าจะไปเยี่ยมพวกเจ้าอีกครั้ง จนกว่าวันนั้นจะมาถึง ข้าหวังว่าผู้นำตระกูลจะไม่กังวลเกี่ยวกับข้า”“เจี้ยนเฉิน. ดี, ดี, ดี ! ข้า เทียนซ่งหลีขอสาบานว่าแม้ว่าเจ้าจะหนีไปจนสุดหล้า ข้าก็จะตามหาเจ้าให้เจอ ! เจ้าจะไม่รอดเงื้อมมือข้าไปได้ ! ” เทียนซ่งหลีคำรามครั้งนี้ไม่มีการตอบสนองเทียนซ่งหลีไม่สามารถพูดอะไรได้อีก และเขานำขบวนตระกูลเทียนซ่งที่เหลือออกจากเทือกเขาสัตว์อสูร พวกเขาเดินออกจากพื้นที่หญ้าอย่างรวดเร็ว และด้วยเหตุนี้พวกเขาจึง
