ว่าเขาจะหนี ก็คงไปได้ไม่ไกล”…..กลุ่มทหารรับจ้างเริ่มพูดคุยกนอย่างเกียจคร้านเหมือนว่าพวกเขามาเดินเล่นไม่ได้มาล่าบางคนในตอนที่ทหารรับจ้างเดินอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ จู่ ๆ ใบไม้ก็ไหวในขณะที่มีคนพุ่งออกมาพร้อมกับกระบี่วายุโปรยที่พร้อมที่จะแทงไปที่กลุ่มด้านล่าง“ฉึบ!”ในตอนที่ทหารรับจ้างเงยหน้าขึ้น กระบี่ก็แทงเข้าไปที่หว่างคิ้วของชายคนหนึ่งแล้ว“ทุกคนระวัง มีคนกำลังโจมตี…” บางคนตอบสนองได้รวดเร็ว แต่ก่อนที่เขาจะทันพูดจบประโยค กระบี่วายุโปรยก็มาถึงและแทงไปที่คอของเขาทันที
ในแต่ละครั้งที่ปลายกระบี่วายุโปรยแทงลงไปที่เนื้อของเขา คลื่นความเจ็บปวดใหม่ก็ถาโถมเข้าไปที่เจี้ยนเฉิน ความเจ็บปวดต่อเนื่องได้ทดสอบประสาทของเจี้ยนเฉิน และหน้าผากของเขาก็ชุ่มไปด้วยเหงื่อมากขึ้นทุกขณะ
เมื่อหินชิ้นสุดท้ายถูกเอาออกมาจากร่างของเขาแล้ว เจี้ยนเฉินร้องออกมาอย่างโล่งใจในที่สุด เขาทรุดลงไปที่ลำต้นของต้นไม้และสูดลมหายใจเข้าอย่างสงบหลังจากที่พักสักพัก เจี้ยนเฉินก็ตั้งสมาธิในสัมผัสของเขาไปที่รอบ ๆ ก่อนที่จะพบว่ามันสงบสุขอีกครั้ง เขานั่งขัดสมาธิ และบอลแสงสีขาวก็ค่อย ๆ เข้ามาล้อมเจี้ยนเฉินเอาไว้ มันเริ่มรักษาร่างกายของเจี้ยนเฉิน ในตอนนี้ร่างกายของเจี้ยนเฉินจมอยู่ในแสงสีขาว ถ้ามองจากด้านนอก ก็จะเห็นเพียงเส้นร่างของร่างกายของเขาราง ๆ เท่านั้นครึ่งชั่วยามผ่านไป เจี้ยนเฉินยังคงอยู่ในบอลแสงสีขาวนวลก่อนที่มันจะค่อย ๆ กระจายหายไป ไม่นา
