ในตอนนี้ แดดร้อนแผดเผาถูกบดบังไว้ด้วยท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยเมฆ ทำให้พื้นที่รอบรอบเขามืดขมุกขมัวเทียนซ่งหลีและกลุ่มทหารรับจ้างกำลังพยายามที่จะแกะรอยเท้าของเจี้ยนเฉินที่ผ่านเข้าไปในเทือกเขาสัตว์อสูร แต่ในท้ายที่สุด เขาก็หาไม่เจอเทียนซ่งหลีจ้องอย่างโกรธเกรี้ยวไปที่หญ้าสูงรอบ ๆ เขาด้วยท่าทางที่น่ากลัว ทันใดนั้นเองเขาก็เอาชิ้นกระดาษออกมาจากเสื้อของเขาแล้วพูด “ชิงเดา เอาหมายนี้กลับไปทันทีและจัดกลุ่มมาค้นหาในเทือกเขาสัตว์อสูร”“ครับ นายท่าน!” หนึ่งในชายในกลุ่มเอาหมายมาจากมือของเทียนซ่งหลี และหายไปจากป่า
ในตอนนี้ กระบี่วายุโปรยก็เหมือนกับมีจิตใจเป็นของตัวเอง มันส่งเสียงบาดอากาศในตอนที่มันบินไปที่เทียนซ่งหลีอีกครั้งอย่างไม่ชักช้า
เมื่อเห็นกระบี่วายุโปรยกำลังตรงมาที่คอของเขา เทียนซ่งหลีก็เบี่ยงคอหลบ แม้ว่ากระบี่วายุโปรยจะแค่เฉียดคอของเขา แต่ปราณกระบี่บนกระบี่ก็ทิ้งรอยแผลเล็กเล็กไว้บนคอของเขาเจี้ยนเฉินร้องเสียดายออกมาอย่างไม่รู้ตัวเมื่อคิดถึงโอกาสอันดีและเทียนซ่งหลีก็หลบมันได้อย่างไม่คาดคิด เขาไม่ได้ขลาดกลัวและใช้พลังจิตวิญญาณในการควบคุมกระบี่วายุโปรย เขาสั่งให้มันบินไปที่เทียนซ่งหลีอีกครั้งเมื่อเห็นกระบี่วายุโปรยกำลังบินมาด้วยตัวของมันเองกลางอากาศ เทียนซ่งหลีก็อดไม่ได้ที่จะร้องออกมาอย่างประหลาดใจในเหตุการณ์ที่เหลือเชื่อนี้“นี่มันลูกเล่นอะไรกัน อาวุธเซียนเคลื่อนที่ด้วยตัวของมันเอง มันบินเองได้เร
