ละกลุ่มทหารรับจ้างกำลังพยายามที่จะแกะรอยเท้าของเจี้ยนเฉินที่ผ่านเข้าไปในเทือกเขาสัตว์อสูร แต่ในท้ายที่สุด เขาก็หาไม่เจอเทียนซ่งหลีจ้องอย่างโกรธเกรี้ยวไปที่หญ้าสูงรอบ ๆ เขาด้วยท่าทางที่น่ากลัว ทันใดนั้นเองเขาก็เอาชิ้นกระดาษออกมาจากเสื้อของเขาแล้วพูด “ชิงเดา เอาหมายนี้กลับไปทันทีและจัดกลุ่มมาค้นหาในเทือกเขาสัตว์อสูร”“ครับ นายท่าน!” หนึ่งในชายในกลุ่มเอาหมายมาจากมือของเทียนซ่งหลี และหายไปจากป่า
“นี่มันลูกเล่นอะไรกัน อาวุธเซียนเคลื่อนที่ด้วยตัวของมันเอง มันบินเองได้เร็วอย่างนั้นได้อย่างไร ? ” เทียนซ่งหลีถามตัวเองอย่างประหลาดใจ ไม่ว่าเขาจะมองมันยังไง เขาก็ไม่เข้าใจ นี่เป็นอะไรที่เหนือขอบเขตความรู้ของเขา
ภายใต้การควบคุมของเจี้ยนเฉิน กระบี่ก็พุ่งไปทางเทียนซ่งหลีอีกครั้งเทียนซ่งหลีตะโกนออกมาดังในขณะที่พลังเซียนธาตุดินก็ปลดปล่อยออกมาจากร่างของเขาก่อนที่จะรวมอยู่ที่ร่างของเขาเหมือนชุดเกราะ เขายกอาวุธเซียนของเขาขึ้นมา และส่งมันไปที่กระบี่วายุโปรยเจี้ยนเฉินคิดแล้วกระบี่วายุโปรยก็เลี่ยงการโจมตีของเทียนซ่งหลีด้วยการหลบไปด้านข้าง แต่เพราะความแข็งแกร่งของเจี้ยนเฉินที่แตกต่างจากเทียนซ่งหลีมาก แม้ว่าจิตวิญญาณกระบี่ของเขาจะช่วยเพิ่มพลังการโจมตีได้หลายเท่า แต่มันก็ยังไม่พอที่จะทำให้เขาโจมตีโดนเทียนซ่งหลีได้ในขณะเดียวกัน อาวุธเซียนธาตุดินของเทียนซ่งหลีก็กระแทกไปที่พื้น“ปัง ! ” เสียงดังขึ้นมาในขณะที่ขวาน
