ะโทษใคร ก็โทษตัวเจ้าเองที่ไม่สอนให้ลูกของเจ้ารู้อะไรเลยนอกจากการคุยโวและสร้างปัญหาในทุกที่ที่เขาไป”สายตาของเทียนซ่งหลีมองจ้องไปที่เจี้ยนเฉินก่อนที่จะถามออกมาอีกครั้ง “จริงหรือที่ไม่มีใครบอกเจ้าให้ฆ่าลูกของข้า ? เจ้าไม่จำเป็นต้องกลัวที่จะเป็นหนังหน้าไฟให้ใครหรอก ถ้าเจ้าบอกข้าในตอนนี้ ข้าจะให้เจ้าตายสบาย ๆ ““ข้าบอกเจ้าไปแล้ว มันขึ้นอยู่กับเจ้าว่าจะเชื่อหรือไม่” เจี้ยนเฉินตอบกลับเมื่อได้เห็นว่าไม่มีท่าทีโกหกในคำพูดของเจี้ยนเฉิน เทียนซ่งหลีก็อดไม่ได้ที่จะเชื่อเขา เขาเปิดปากออกมาแล้วพูด “ถ้างั้นดูเหมือนจะเป็นความผิดของข้า ข้าตามใจคังเอ๋อมากไป และดังนั้นคังเอ๋อจึงตายเพราะข้า” ในขณะที่เขาพูด เจี้ยนเฉินก็ได้ยินความโศกเศร้าและเสียใจในน้ำเสียงของเทียนซ่งหลีในตอนนี้เอง ที่ไกลไกลออกไป กลุ่มคนสิบคนกำลังเข้ามาอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นกลุ่มด้านหลังเทียนซ่งหลี อารมณ์ของเจี้ยนเฉินก็อดไม่ได้ที่จะแย่กว่าเดิม ถ้าเขาไม่สามารถป้องกันตัวเองจากคนแบบเทียนซ่งหลีได้ ถ้างั้นการที่มีเซียนผู้เชี่ยวชาญเพิ่มมาอีกสิบคน เจี้ยนเฉินต้องตายที่นี่วันนี้แน่นอนในขณะที่เจี้ยนเฉินดูดซับกระบี่วายุโปรยกลับไปในร่างของเขา เท้าของเขาก็ก็กระทืบลงบนพื้นทันทีทำให้ดินลอยกระจายขึ้นมา เขารวมรวมพลังเซียนในร่างกายไปไว้ในมือของเขา และตบดินที่ลอยไปข้างหน้า ทันใดนั้นดินก็กลายเป็นหมอกใหญ่ที่พุ่งไปทางเทียนซ่งหลีและบดบังการมองเห็นของเขาเอาไว้เม
