งตระกูลเทียนซ่ง“เปิดประตู ! “ในตอนที่เขาเหล่านี้กระโจนออกไปจากเมือง เสียงทุ้มก็ดังมาจากด้านหลังประตู หลังจากนั้นไม่นาน ประตูที่ปิดอยู่ก็ค่อย ๆ แง้มเปิดออกมาบนกำแพงมีชายวัยกลางคนสองคนยืนอยู่ หนึ่งในนั้นอยู่ในชุดขาว ในขณะที่อีกคนหนึ่งใส่เกราะดำ ในตอนนี้เอง ชายวัยกลางคนสองคนก็มองไปที่กลุ่มคนที่กำลังออกไปไกลจากเมืองด้วยความเร็วในตอนที่กลุ่มของเจี้ยนเฉินหายไปจากสายตา ชายวัยกลางคนที่ใส่เกราะดำก็มองไปที่ชายชุดขาวที่ถัดจากเขาแล้วถาม “ผู้บัญชาการฮาโต้ว ทำไมเจ้าถึงไม่หยุดเขาไว้ ? “ชายวัยกลางคนชุดขาวยิ้มแล้วพูด “เขาฆ่าลูกของเทียนซ่งหลี เทียนซ่งคัง และข้ายังไม่มีโอกาสที่จะขอบคุณเขาเลย ข้าจะไปหยุดเขาไว้ทำไมกัน ? “ชายในชุดเกราะหยุดเล็กน้อยและดูเหมือนจะคิดบางอย่างได้ เขาฉีกยิ้มออกมาที่ทำให้ดูเหมือนว่าเขากำลังยินดีในความโชคร้ายของคนอื่น…..นอกเมือง เจี้ยนเฉินที่เร่าร้อนก็มองกลับไปที่เทียนซ่งหลีคนที่ไล่ตามเขามาจากด้านหลัง ใบหน้าของเขาเครียดขึ้นเมื่อเห็นหน้าของเทียนซ่งหลี แม้ว่าเจี้ยนเฉินจะยังไม่ได้สู้กับเขา แต่เขาก็รู้ว่าเทียนซ่งหลีไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่เขาต่อกรด้วยได้เจี้ยนเฉินมองไปที่พื้นที่ด้านหลังเขา เขาก็คิดสักครูก่อนที่จะกัดริมฝีปากด้วยความคับข้องใจและจากนั้นเขาก็หันแล้ววิ่งไปในทิศทางของเทือกเขาสัตว์อสูรเขารู้ว่าในที่เปิดโล่งนั้น มันไม่มีทางที่เขาจะสลัดหลุดจากเทียนซ่งหลีที่แน่วแน่ได้ วิธีการเดียวส
