็มองกลับไปที่เทียนซ่งหลีคนที่ไล่ตามเขามาจากด้านหลัง ใบหน้าของเขาเครียดขึ้นเมื่อเห็นหน้าของเทียนซ่งหลี แม้ว่าเจี้ยนเฉินจะยังไม่ได้สู้กับเขา แต่เขาก็รู้ว่าเทียนซ่งหลีไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่เขาต่อกรด้วยได้เจี้ยนเฉินมองไปที่พื้นที่ด้านหลังเขา เขาก็คิดสักครูก่อนที่จะกัดริมฝีปากด้วยความคับข้องใจและจากนั้นเขาก็หันแล้ววิ่งไปในทิศทางของเทือกเขาสัตว์อสูรเขารู้ว่าในที่เปิดโล่งนั้น มันไม่มีทางที่เขาจะสลัดหลุดจากเทียนซ่งหลีที่แน่วแน่ได้ วิธีการเดียวสำหรับเขาคือการหนีไปที่เทือกเขาสัตว์อสูร ที่นั้น เขาจะสามารถใช้ป่าและภูมิประเทศที่ซับซ้อนเพื่อเป็นความได้เปรียบในการหนีของเขาได้เมื่อเทียนซ่งหลีเห็นว่าช่องว่างระหว่างเขาและเจี้ยนเฉินหดใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ ตาของเขาก็แดงก่ำทันที เขาไม่ได้ปกปิดเจตนาสังหารที่รุนแรงเอาไว้ในขณะที่เขาคำรามออกมาอย่างโกรธเกรี้ยว “เจ้าหนีข้าไม่พ้นหรอก ! “เจี้ยนเฉินหันไปเพื่อสำรวจรอบ ๆ เขาอยู่ห่างจากเทียนซ่งหลีเพียง 500 เมตรเท่านั้น จากสถานการณ์แล้ว เทียนซ่งหลีต้องตามเขาทันก่อนที่เขาจะถึงเทือกเขาสัตว์อสูรแน่เจี้ยนเฉินลังเลเล็กน้อยก่อนที่จะขบฟัน กระบี่วายุโปรยปรากฏขึ้นมาในมือขวาของเขาทันที ในตอนต่อมา ร่างของเจี้ยนเฉินที่กำลังพุ่งไปข้างหน้าจู่ ๆ ก็หยุด จากนั้นเขาก็พุ่งไปที่เทียนซ่งหลีอย่างคล่องแคล่ว“เซียนผู้เชี่ยวชาญพิเศษ ข้าขอดูหน่อยเถอะว่าเจ้าแข็งแกร่งขนาดไหน”
หลังจากที่ฆ่าทหารรับจ้าง
