ขายังรู้สึกเจ็บปวดอย่างมากจากบาดแผลทุก ๆ ครั้งที่เขาเคลื่อนไหว ดังนั้นประสาทของเจี้ยนเฉินจึงกำลังได้รับการทดสอบอย่างหนักด้านหน้า หอคอยของเมืองที่ยิ่งใหญ่และใหญ่โตกำลังเข้ามาในระยะสายตา พร้อมด้วยการที่อยู่บนนั้น ในตอนนี้ เจี้ยนเฉินอยู่ห่าง 5 กิโลเมตรจากประตูเมืองแล้ว ในขณะที่เซียนผู้เชี่ยวชาญด้านหลังเขาอยู่ห่างจากเขา 50 เมตรเมื่อเห็นประตูเมืองเข้าใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ หัวใจของเจี้ยนเฉินก็อดไม่ได้ที่จะผ่อนคลายออกมาเล็กน้อย แม้ว่าความเร็วของเขาจะไม่ได้ลดลง เจี้ยนเฉินตระหนักดีถึงความแข็งแกร่งในตอนนี้ของเขา ไม่มีทางที่เขาจะเอาชนะตระกูลเทียนซ่งซึ่งมีอิทธิพลในเมืองเวคได้ ในตอนนี้ ทั้งหมดที่เจี้ยนเฉินต้องการคือหนีออกจากเมืองเวค ถ้าเป็นแบบนั้นได้ อันตรายก็จะลดลงอย่างมาก“โฮก!”ในตอนนี้เอง เสียงคำรามโกรธเกรี้ยวของสัตว์อสูรก็ดังขึ้นมาด้านหลังเจี้ยนเฉิน ในขณะที่เสียงคำรามจางกายไป เสียงคำรามใหม่ก็ตามมาหลังจากนั้น“ข้า เทียนซ่งหลี จะตบรางวัลอย่างหนักให้กับคนที่จับชายคนนั้นได้ ! “เมื่อได้ยินเสียงดังมาจากด้านหลัง ใบหน้าของเจี้ยนเฉินก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย ดูจากเสียงแล้ว เขาก็สามารถคาดคะเนถึงความแข็งแกร่งของชายคนนี้ได้ และนี่เป็นคนที่ไม่สามารถจะสู้ด้วยได้“เทียนซ่งหลี ข้าเดาว่าเขาคงมาจากตระกูลเทียนซ่ง” เจี้ยนเฉินคิดในใจ เจี้ยนเฉินเพิ่มความเร็วและวิ่งให้ไวกว่าเดิมทหารรับจ้างและพ่อค้าที่ได้ยินเสีงคำรามอย่างโกรธเก
