จมตีเขาก็ส่งพลังเซียนที่เกือบจะแตะถึงเสื้อของเขาแล้ว ในเวลาเสี้ยววินาที ร่างของเจี้ยนเฉินก็บิดไปอีกทางและหลบอาวุธเซียนทั้งสามไป แต่อาวุธเซียนที่เหลืออีกสองชิ้นโดนเขาที่หลังและเอวเจี้ยนเฉินกลั้นไม่ให้ร้องในขณะที่เขาหน้าซีดมากกว่าเดิม เขาดึงกระบี่ออกมาจากคอของทหารรับจ้างและมองไปที่คู่ต่อสู้ที่เหลือ เขาล้มเลิกความคิดที่จะสู้ไปเรื่อย ๆ และวางแผนที่จะหนีออกไปจากที่นี่เจี้ยนเฉินเข้าใจชัดเจนว่าตระกูลเทียนซ่งนั้นมีพลังที่น่ากลัว ยิ่งเขาอยู่ที่นี่นานมากเท่าไร เขาก็ยิ่งเสียเปรียบมากขึ้นเท่านั้น ด้วยความแข็งแกร่งของเขาในตอนนี้ เขาสามารถสู้ได้เพียงเซียนผู้เชี่ยวชาญเท่านั้น ถ้าตระกูลเทียนซ่งมีเซียนผู้เชี่ยวชาญพิเศษ เขาคงมีปัญหาแน่อย่างไรก็ตาม ด้วยความแข็งแกร่งที่เขาเหลือในตอนนี้ มันคงไม่เพียงพอที่จะทำให้เขาปกป้องตัวเองได้เมื่อสัมผัสได้ว่าเจี้ยนเฉินวางแผนที่จะหนี หนึ่งในเซียนผู้เชี่ยวชาญที่เหลือก็ตะโกนออกมา “กันมันเอาไว้เร็ว ! อย่าปล่อยให้มันหนีไปได้ ! “
ทหารรับจ้างทุกคนที่อยู่ในบริเวณเห็นการตายของนายน้อยจากน้ำมือของเจี้ยนเฉินด้วยตาของตัวเอง ดังนั้นพวกเขาจึงเข้าใจความหนักหน่วงของสถานการณ์ดี ทุกคนถอยไปเพื่อที่จะแบนความสนใจของตัวเอง เพราะในตอนนี้ ไม่มีใครอยากที่จะไปรายงานหัวหน้าตระกูล พวกเขากลัวที่จะไปเกี่ยวข้องกับกับการตายของนายน้อยและกลัวความโกรธของเจี้ยนเฉิน
หลังจากที่ฆ่านายน้อยไปแล้ว เจี้ยนเฉิ
