ที่กระบี่วายุโปรยก็เป็นประกายรอบ ๆ ไม่หยุด ทุกครั้งที่เขาวาดกระบี่ ก็จะมีคนล้มลง ต้องขอบคุณความแข็งแกร่งในการต่อสู้ที่ดุร้ายของเขา ทั้งโรงเตี๊ยมกลายเป็นสถานที่แห่งความวุ่นวาย โต๊ะและเก้าอี้ที่ถูกจัดอย่างดีก่อนหน้านี้ก็กระจัดกระจายไปทั่ว ในขณะที่เศษจานอาหารก็แตกและกระเด็นไปที่พื้นด้วยความเร็วที่เหมือนปีศาจ เจี้ยนเฉินฆ่าทหารรับจ้างไปคนแล้วคนเล่า ภายในไม่กี่วินาที ทหารรับจ้างอีกสิบคนก็พลาดพลั้งและตายไป มันเหมือนว่าเจี้ยนเฉินมีตาหลังที่สามารถเห็นทุกสิ่งในสนามรบได้ ทุกครั้งที่ทหารรับจ้างเหวี่ยงอาวุธเซียนไปที่เจี้ยนเฉิน เขาก็หลบเล็กน้อยเพียงพอดีเท่านั้น เขาเป็นชายตัวคนเดียวที่เผชิญหน้ากับคนหลายสิบคน แต่หลังจากที่สู้มาสักพัก เขาก็ไม่ได้รับบาดแผลอะไรเลย แม้ว่าทหารรับจ้างจะพยายามอย่างหนักที่จะฟันเขาให้ได้ แต่แม้แต่เสื้อของเจี้ยนเฉินก็ไม่ขาดเลยแม้แต่น้อยเมื่อเห็นว่าเจี้ยนเฉินได้ฆ่าทหารรับจ้างลงไปกองที่พื้นทีละคนทีละคนโดยที่เขาไม่ได้รับบาดแผลเลย นายน้องของตระกูลเทียนซ่งนิ่วหน้าอย่างไม่พอใจก่อนที่จะสบถออกมา “กลุ่มนี้มันไร้ประโยชน์ ไร้ประโยชน์! ทุกคนที่นี่ไม่มีดีอะไรเลย ข้าไม่รู้เลยว่าท่านพ่อของข้าได้เลี้ยงเศษสวะพวกนี้เอาไว้ พวกเจ้าเป็นสิบก็ยังจับเอาคนคนเดียวไว้ไม่ได้” เขาส่ายหน้าและมองไปที่ชายที่อยู่ข้าง ๆ เขาก่อนที่จะตะโกนออกไป “เจ้าเป็นอะไร และคนของเจ้ามัวยืนอยู่ทำไม ? รีบไปจับมันเร็วเข้า !
