พิ่มความเร็วในการแทงกระบี่ และทหารรับจ้างแต่ละคนก็ถูกแทงไปที่คอ ในใจของพวกเขา พวกเขารู้ว่านี่เป็นการโจมตีที่ถึงตายและเจี้ยนเฉินนั้นก็ไม่มีความปราณีแม้แต่น้อยแม้ว่าเจี้ยนเฉินจะรู้ว่าตระกูลเทียนซ่งนั้นเป็นตระกูลใหญ่ในเมืองเวค แต่เขาก็ไม่ได้กลัว ในตอนนี้เขาก็ตัวคนเดียวอีกครั้ง เขาไม่มีใครอยู่ด้านหลังให้ห่วง ดังนั้นเขาจึงไม่มีอะไรจะต้องกังวลร่างที่เล็กของเจี้ยนเฉินเคลื่อนไปทางคนที่โจมตีเขาอย่างต่อเนื่อง ในขณะที่กระบี่วายุโปรยก็เป็นประกายรอบ ๆ ไม่หยุด ทุกครั้งที่เขาวาดกระบี่ ก็จะมีคนล้มลง ต้องขอบคุณความแข็งแกร่งในการต่อสู้ที่ดุร้ายของเขา ทั้งโรงเตี๊ยมกลายเป็นสถานที่แห่งความวุ่นวาย โต๊ะและเก้าอี้ที่ถูกจัดอย่างดีก่อนหน้านี้ก็กระจัดกระจายไปทั่ว ในขณะที่เศษจานอาหารก็แตกและกระเด็นไปที่พื้นด้วยความเร็วที่เหมือนปีศาจ เจี้ยนเฉินฆ่าทหารรับจ้างไปคนแล้วคนเล่า ภายในไม่กี่วินาที ทหารรับจ้างอีกสิบคนก็พลาดพลั้งและตายไป มันเหมือนว่าเจี้ยนเฉินมีตาหลังที่สามารถเห็นทุกสิ่งในสนามรบได้ ทุกครั้งที่ทหารรับจ้างเหวี่ยงอาวุธเซียนไปที่เจี้ยนเฉิน เขาก็หลบเล็กน้อยเพียงพอดีเท่านั้น เขาเป็นชายตัวคนเดียวที่เผชิญหน้ากับคนหลายสิบคน แต่หลังจากที่สู้มาสักพัก เขาก็ไม่ได้รับบาดแผลอะไรเลย แม้ว่าทหารรับจ้างจะพยายามอย่างหนักที่จะฟันเขาให้ได้ แต่แม้แต่เสื้อของเจี้ยนเฉินก็ไม่ขาดเลยแม้แต่น้อยเมื่อเห็นว่าเจี้ยนเฉินได้ฆ่าทหารรับจ้า
