เฉินพูดออกมา “พูดให้น้อยลง ถ้าเจ้าต้องการจะทำอะไรก็รีบ ๆ ซะ”การยั่วยุของเจี้ยนเฉินทำให้ตระกูลเทียนซ่งโกรธ นายน้อยก็หมดความอดทน เขาโบกมือแล้วคำรามออกมาทันที “พวกเจ้ายืนอยู่ทำไม ? ไปจับมันมาเร็วเข้า!”แม้ว่ากลุ่มคนที่ยืนอยู่ถัดจากนายน้อยจะไม่ได้มีตำแหน่งหรือสถานะที่ต่ำ แต่ก็เห็นได้ชัดว่าแกนหลักของพวกเขายังคือนายน้อยของตระกูลเทียนซ่ง ในตอนที่เขาสั่งออกมา กลุ่มนี้จึงเริ่มพุ่งออกไป
เจี้ยนเฉินเงยหน้าขึ้นสูงและยืนอยู่ตำแหน่งเดิมอย่าท้าทาย นี่เป็นเวลาที่เขาจะสามารถแสดงความสามารถของเขาออกมาได้ และกระบี่วายุโปรยสีเงินก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นมาในมือของเขา ทันใดนั้นเอง กลิ่นอายรอบ ๆ ตัวเจี้ยนเฉินก็เปลี่ยนไปโดนสิ้นเชิง
ทุกคนในตระกูลเทียนซ่งสามารถบอกได้เลยว่าเจี้ยนเฉินกำลังจะทำอะไรจากท่าทางแบบนั้น“โจมตี ! “ชายคนที่พูดก่อนหน้านี้ตะโกนออกมา ทำให้กลุ่มทหารรับจ้างเรียกอาวุธเซียนของพวกเขาออกมาในขณะที่พวกเขาพุ่งไปที่เจี้ยนเฉินเจี้ยนเฉินทำหน้าหยาม สำหรับเจี้ยนเฉินคนที่สามารถฆ่าได้แม้แต่เซียนผู้เชี่ยวชาญ แค่เซียนธรรมดาสามัญก็ไม่มีค่าพอให้สนใจในตอนที่หลายคนเข้ามาใกล้เจี้ยนเฉิน กระบี่วายุโปรยก็เปลี่ยนเป็นภาพลวงตาจาง ๆ และแทงออกไปเหมือนกระบี่เงาหลายกระบี่ในเวลาเดียวกัน คนที่เข้ามาโจมตีก็หยุดชะงักทันที ในขณะที่เลือดเริ่มไหลออกมาจากคอของพวกเขา จากนั้น รอยเลือดจาง ๆ ก็ค่อย ๆ หายไป และในที่สุด มันก็ย้อมเสื้อของพวกเขา
