ี่พวกเขากลัว ถ้าพวกเขาบาดเจ็บ มันคงได้ไม่คุ้มเสีย ถ้าพวกเขาสามารถคุมตัวเจี้ยนเฉินไปได้โดยไม่ต้องพยายามมาก พวกเขาก็คงจะยินดีมาก“ฝันไปเถอะ ! ” เจี้ยนเฉินเหยียดออกมา มือขวาของเขากระตุกออกไปในขณะที่กระบี่วายุโปรยก็ระบำอย่างรวดเร็วในอากาศ ปลายกระบี่ของมันลอยไปทางกลุ่มคน ปราณกระบี่จำนวนมากกลับมาห้อมล้อมกระบี่อีกครั้งในขณะที่เจี้ยนเฉินพูดออกมา “พูดให้น้อยลง ถ้าเจ้าต้องการจะทำอะไรก็รีบ ๆ ซะ”การยั่วยุของเจี้ยนเฉินทำให้ตระกูลเทียนซ่งโกรธ นายน้อยก็หมดความอดทน เขาโบกมือแล้วคำรามออกมาทันที “พวกเจ้ายืนอยู่ทำไม ? ไปจับมันมาเร็วเข้า!”แม้ว่ากลุ่มคนที่ยืนอยู่ถัดจากนายน้อยจะไม่ได้มีตำแหน่งหรือสถานะที่ต่ำ แต่ก็เห็นได้ชัดว่าแกนหลักของพวกเขายังคือนายน้อยของตระกูลเทียนซ่ง ในตอนที่เขาสั่งออกมา กลุ่มนี้จึงเริ่มพุ่งออกไป
ทหารรับจ้างบางคนที่อยู่ข้าง ๆ นายน้อยมองหน้ากันและกัน คนหนึ่งเหยียดออกมา “มันเป็นแค่เจ้าหนูธรรมดา พวกเราไม่จำเป็นต้องบุกเข้าไปทุกคนหรอก” เขาหันไปหาหนึ่งในตัวแทนของกลุ่มทหารรับจ้างเทียนซ่ง แล้วสั่ง “พวกเจ้าไปเอาตัวเจ้าหนูนั้นมา”
“ขอรับ ! “กลุ่มทำตามคำสั่งของชายคนนั้นอย่างไม่ลังเลแล้วกลุ่มนี้ก็เดินไป 10 เมตรข้างหน้าเจี้ยนเฉินทันที หนึ่งในทหารรับจ้างจ้องอย่างเย็นชาแล้วคำรามออกมา “เจ้าหนู แบบนี้เจ้าจะเจ็บตัวน้อยกว่านะ ไม่อย่างนั้น ข้ารับรองว่าเจ้าจะต้องเจอหนักกว่านี้แน่”เจี้ยนเฉินเงยหน้าขึ้นสูง
