นในมือของเขาและถ่ายพลังภายในให้กับมัน ทำให้มันเปล่งประกายสดใส
“เจ้าเด็กที่หยิ่งยโสทำไมเจ้าไม่ลองด้วยตัวเอง ว่าข้ามีคุณสมบัติหรือไม่ในการที่จะสู้กับเจ้า ! ” ชายคนนั้นร้องขณะที่เขาเหวี่ยงกระบี่ไปที่ไหล่ของเจี้ยนเฉิน
ด้วยเสียงแค่นอันเย็นชา เจี้ยนเฉินหยิบกระบี่วายุโปรยของเขาขึ้นทันทีและแทงไปข้างหน้า แสงสีเงินที่ส่องประกายแวววาวตามคมกระบี่ขณะที่มันเคลื่อนที่
“ฟัฟ!”
ก่อนที่กระบี่ของชายวัยกลางคนจะไปถึงเจี้ยนเฉิน กระบี่วายุโปรยได้แทงเข้าไปในลำคอของชายคนนั้นแล้ว
ทันใดนั้นร่างกายของเขาก็แข็งทื่อเมื่อดวงตาของเขาจ้องมองไปที่บริเวณที่เจี้ยนเฉินแทงด้วยกระบี่เรียว ด้วยสายตาที่ไม่เชื่อครั้งสุดท้าย ดวงตาของชายคนนั้นค่อย ๆ สูญเสียความแวววาวของพวกเขาและมืดครึ้ม ในขณะที่เขาล้มตัวลงกับพื้นด้วยใบหน้าที่เศร้าโศก
เมื่อเห็นว่าสหายวัยกลางคนของพวกเขาถูกฆ่าตายโดยเจี้ยนเฉิน ทหารรับจ้างอีก 5 นายที่ปกป้องชายหนุ่มก็ต้องประหลาดใจ คิ้วของพวกเขาเลิกขึ้นสูงอยู่ชั่วครู่ก่อนที่พวกเขาจะชักอาวุธของพวกเขาขึ้นมาดูเหมือนว่า เจี้ยนเฉินจะเป็นภัยคุกคามที่ยิ่งใหญ่
ชายหนุ่มไม่เชื่อสายตาของเขา เมื่อเขามองไปที่ชายคนที่่ล้มลงถัดจากเจี้ยนเฉิน ชี้ด้วยนิ้ว เขาพยายามที่จะแสดงความแข็งแกร่ง ถึงแม้เขาจะอยู่ใต้ด้วยความกลัวด้วยการพูดว่า “เจ้ากล้าที่จะฆ่าองครักษ์ของข้าหรือ ? เจ้าไม่ – รู้หรือว่าข้าเป็นใคร? เจ้าเหนื่อยกับการมีชีวิต ? ” แม้ว่า
