วเจี้ยนเฉินก็ตกใจเมื่อเขามองไปรอบ ๆ อย่างว่างเปล่า “แปลก ที่นี่ที่ไหน ราชาพยัคฆ์ขนทองอยู่ที่ไหน มีใครช่วยชีวิตข้าไว้หรือไม่ ? “
เจี้ยนเฉินนอนอยู่บนพื้น ขณะที่เขามองไปรอบ ๆ อย่างช้า ๆ หัวใจของเขาสงบลงอย่างรวดเร็ว แต่จิตใจของเขาก็นึกย้อนไปถึงตอนที่กลุ่มทหารรับจ้างอัคนีพยายามปกป้องเขา ขณะที่เขาหนี พวกเขาเสียสละชีวิตเพื่อขัดขวางราชาพยัคฆ์ขนทอง
เมื่อความคิดนั้นไหลผ่านเข้ามาจิตใจของเขา หัวใจของเจี้ยนเฉินก็เริ่มเจ็บปวดอีกครั้ง แม้ว่าเขาจะรู้จักกลุ่มทหารรับจ้างอัคนีไม่ถึง 1 เดือน แต่พวกเขาก็แบ่งปันมิตรภาพที่สนุกสนาน แม้ว่ามิตรภาพจะไม่ลึกซึ้งมากนัก แต่ในช่วงเวลาสุดท้าย สมาชิกแต่ละคนของกลุ่มทหารรับจ้างอัคนี แต่ละคนก็ยังคงเสียสละชีวิตเพื่อทำหน้าที่เป็นคนถ่วงเวลาราชาพยัคฆ์ไว้และให้เวลากับเจี้ยนเฉินในการหลบหนีอีกครั้ง แม้ว่าเหตุผลสำคัญก็คือเพราะพวกเขารู้ว่าพวกเขาจะไม่สามารถหนีจากสัตว์อสูรระดับ 5 ได้พ้น แต่นี่ก็ยังคงทำให้เจี้ยนเฉินรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างมาก
” ลุงเคนดัล, ดีรี่, คาโบลด์, ฉางหนิงเฟย, หูป๋อ,จ้าวต้าไค,จ้าวเสี่ยวไค, เสี่ยวเต๋าและหยุนหยวนไม่ต้องกังวล เมื่อข้ามีกำลังมากพอข้าจะมาแก้แค้นให้ทุกคนอย่างแน่นอน ข้าจะฆ่าและตัดหัวราชาพยัคฆ์ขนทองด้วยตัวข้าเอง” เจี้ยนเฉินสาบานพร้อมกับจิตสังหารเป็นจำนวนมาก
เจี้ยนเฉินหายใจลึก ๆ ฝืนตัวเองให้สงบลง ในขณะที่สำรวจสภาพแวดล้อมของเขาอีกครั้ง เจี้ยนเฉินมีข้อสงส
