ปล่อยเสียงคำรามอันน่ากลัวก่อนที่จะวิ่งหนีไปพร้อมกับหางของมันที่หลุบอยู่ระหว่างขาของมัน ความเร็วของมันนั้นเร็วกว่าตอนที่ไล่เจี้ยนเฉินมาตอนนี้พื้นที่เงียบอย่างสมบูรณ์หลังจากที่ราชาพยัคฆ์ออกจากพื้นที่ ทิ้งเจี้ยนเฉินไว้คนเดียวบนพื้นในสภาพที่หมดสติ ตอนนี้ฝุ่นละอองปกคลุมร่างกายของเขาแล้ว ..เวลาผ่านไปอย่างเงียบ ๆ เพราะท้องฟ้ายามค่ำคืนเงียบลง ดวงอาทิตย์ที่สว่างขึ้นค่อย ๆ ลอยขึ้นไปในอากาศและเปล่งแสงของดวงอาทิตย์ที่ทำให้โลกอบอุ่นขึ้น เมื่อส่องลงไปยังพื้นที่ที่ไม่มีพืชปกคลุมอยู่บนพื้นดินที่มีแดดก็เกือบจะเหมือนพรมของเจี้ยนเฉินที่หลับใหลอยู่บางทีอาจเป็นเพราะร่องรอยของสัตว์อสูรระดับ 5 ที่อาจจะรู้สึกได้ ทำให้ไม่มีสัตว์ร้ายตัวอื่นเข้ามาใกล้พื้นที่ในคืนนั้น แม้แต่สัตว์ป่าทั่วไปก็ยังไม่กล้าเข้ามาใกล้ ดังนั้นจึงไม่ชัดเจนว่าพวกมันไม่ได้อยู่ในพื้นที่หรือไม่กล้าเข้าใกล้ทันใดนั้นภายในวงกลมที่ไม่มีพืชอยู่ กองฝุ่นเริ่มสั่นสั่นสะเทือน กองฝุ่นสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงและร่วงออกไป มันค่อย ๆ เผยให้เห็นคนที่อยู่ข้างใต้ร่างที่ถูกซ่อนอยู่ใต้ชั้นฝุ่นตลอดทั้งคืนคือเจี้ยนเฉินเจี้ยนเฉินปัดฝุ่นผงลึกลับบนตัวเขาอย่างช้า ๆ เปิดดวงตาของเขาขึ้นเพื่อรับการต้อนรับจากท้องฟ้าสีครามที่อยู่เหนือหัว เช่นเดียวกับที่เจี้ยนเฉินต้องการเงยศีรษะของเขา จิตใจของเขาก็เริ่มกระตุกทันทีเตือนให้เขานึกถึงสภาพที่เขาเป็นอยู่ รู้สึกถึงความเจ็บปวดอย่
