บทที่107 คุณหนูรองไม่จำเป็นต้องมากพิธี!
ครั้นถึงยามเที่ยง ประตูใหญ่จวนจงหย่งโหวก็เปิดกว้างออก ภายในจวนยามนี้ ทั้งประมุขจวนและฮูหยินพร้อมเหล่าอนุและบุตรหลาน ทั้งหมดต่างนั่งคุกเข่าเรียงรายตามลำดับศักดิ์อยู่บนพื้น ถูกต้องตามขนบธรรมเนียมมิมีขาดตกบกพร่อง ทุกคนต่างนั่งนิ่งจนกเกือบจะเป็นกลั้นลมหายใจ รอรับการเสด็จมาขององค์รัชทายาทด้วยความเคารพนบนอบ
รถม้าหยุดลงตรงหน้าประตูจวน ผู้ที่นั่งควบม้าอยู่ด้านหน้านั้นก็หาใช่ใครอื่นไม่ แต่เป็นลั่วกู่ผู้ที่ได้จากไปก่อนหน้าพักหนึ่งนั่นเอง
เมิ่งซีโจวยืนอยู่ท่ามกลางแถวของเหล่าสตรีในจวน เพียงเห็นภาพตรงหน้า ก็รู้สึกคุ้นตาอยู่หลายส่วน — ภาพนี้มิใช่เหมือนกับวันนั้น วันที่นางกลับมาถึงจวนหรอกรึ?
เพียงแต่ครั้งนี้ผู้ที่นั่งอยู่ในรถม้าคันนั้น ก็คือองค์รัชทายาทซ่งเฉิงจี้ ผู้ที่ทุกคนต่างก็เฝ้าชะเง้อคอรอคอยอย่างแท้จริง
ทันทีที่เห็นลั่วกู่กระโดดลงจากด้านหน้ารถม้า แล้วเดินไปเปิดม่านรถม้าขึ้นด้วยท่าทีเคารพนอบน้อมยิ่ง หัวใจของเมิ่งชินรุ่ยก็พลันกระตุกวูบ ก่อนจะลอยขึ้นไปค้างคาอยู่บริเวณลำคอ
ความอัปยศอดสูและความเดือดดาลจากวันนั้น วันที่เขาต้องทำความเคารพใหญ่ต่อเมิ่งซีโจว พลันหวนกลับคืนมาฉับพลัน ทำให้เขาถึงกับชะงักงันไปชั่วขณะหนึ่ง ทั้งเหม่อลอย ทั้งเสียอาการชัดเจน
และแล้วช่วงเวลาที่ทุกคนต
