ริยาค้อมกายคารวะอยู่เช่นเดิม ทว่ากลับมิอาจควบคุมร่างมิให้สั่นระริกเบาๆได้
นางควรตอบกลับเช่นไรดีเล่า?
จะยอมรับว่าตนคือ ‘คุณหนูรอง’ ต่อหน้าทุกคนอย่างนั้นหรือ? หากเป็นเช่นนั้น ทุกสิ่งทุกอย่างที่นางกับมารดาสู้อุตส่าห์วางแผนมาอย่างรอบคอบ มิเท่ากับกลายเป็นเรื่องน่าขันไปจนสิ้นหรอกรึ?
หรือจะดึงดันยืนกรานว่าตนคือ ‘เมิ่งซีโจว’ ดี? แต่พระวาจาขององค์รัชทายาทที่ได้ตรัสออกมาแล้วนั้น ก็หนักประดุจทองคำ นางจะกล้าปริปากโต้แย้งได้อย่างไรกันเล่า?
นางเพียงรู้สึกว่าพวงแก้มของตนร้อนผ่าวเจ็บแสบ ราวกับกำลังถูกองค์รัชทายาทตบเข้าที่หน้าฉาดใหญ่ต่อหน้าธารกำนัล!
เพราะเหตุใดกัน…?
นางสู้อุตส่าห์ทุ่มเทเลียนแบบเมิ่งซีโจวถึงเพียงนี้แล้ว แต่งเนื้อแต่งตัวด้วยอาภรณ์และเครื่องประดับที่พิถีพิถันอลังการถึงเพียงนี้แล้ว ทว่ายังเป็นได้เพียงตงซือเลียนแบบไซซี สามารถถูกผู้อื่นมองทะลุปรุโปร่งได้โดยง่ายถึงเพียงนี้เชียวรึ?
เพราะเหตุใดกัน… กระทั่งพ่อบ้านในจวนยังมองไม่ออก แล้วเหตุใดองค์รัชทายาทผู้สูงศักดิ์กลับ…?
นางเม้มกัดริมฝีปากล่างของตนไว้แน่น จนสัมผัสได้ถึงรสคาวจางๆของโลหิต ความชิงชังในใจที่มีต่อเมิ่งซีโจวพลันพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุดในบัดดล!
เพราะเหตุใดกัน?!
เมิ่งซีโจวมีสิทธิ์อันใดมาช่วงชิงชื่อเสียงด้านปัญญาซึ่งควรเป็นของนาง ทั
