ปรยในมือขวาของเขา พร้อมกับสำแสงสลัว ๆ ที่ห่อหุ้มใบกระบี่เราจะทำตามที่วางแผนไว้แต่แรก ให้ข้าจัดการสัตว์อสูร พวกเขาก็แค่ดูแลตัวเองให้ดี ทันทีที่เขาพูดเสร็จ เจี้ยนเฉินก็ยกกระบี่ของเขาและพุ่งเข้าไปหาหมูป่าเขา
แสงยามเช้าสาดส่องเข้ามาอย่างสดใส เจี้ยนเฉินที่บ่มเพาะด้วยพลังงานของโลกในที่สุดก็ลืมตาขึ้น เขารู้สึกว่าพลังเซียนที่อยู่ภายในของเขามีขนาดเท่าเดิมแทนที่จะเพิ่มขึ้น เจี้ยนเฉินทำได้เพียงถอนหายใจ แม้ว่าระดับการบ่มเพาะพลังงานของโลกในปัจจุบันของเขาจะเร็วมาก แต่ทุกครั้งก่อนที่เขาจะบ่มเพาะพลังงานของโลกเขาจะนำไปเก็บไว้ที่ตันเถียนก่อนเสมอ ดังนั้นความเร็วในการบ่มเพาะของเขาจึงอาจถูกละเลยไป
เจี้ยนเฉินเดินออกมาจากกระโจมของเขาและสูดอากาศอย่างสดชื่นพร้อมกับเงยหน้ามองต้นไม้ด้านบน เวลาในตอนเช้ายังคงเต็มไปด้วยหมอกและมันก็ค่อนข้างขมุกขมัวแต่ยังคงเห็นดวงอาทิตย์ลอยขึ้นในทิศตะวันออก
เมื่อได้ยินเสียงกรนเบา ๆ จากกระโจมอื่น ๆ เจี้ยนเฉินก็ส่ายหัวด้วยความผิดหวัง เจี้ยนเฉินสามารถตรวจสอบได้ว่าทหารรับจ้างทุกคนหลับสนิทอย่างมากและไม่มีแม้แต่คนเดียวที่จะทำการบ่มเพาะ
ไฮ้ ทำไมขี้เกียจเช่นนี้ พวกเขาคิดทำอย่างนี้มันจะแข็งแกร่งได้ ? บนเส้นทางการบ่มเพาะ พรสวรรค์ก็มีส่วนสำคัญแต่การฝึกฝนให้หนักขึ้นก็มีความสำคัญมากพอ ๆ กันกับพรสวรรค์ แม้ว่าพวกเขาจะมีพรสวรรค์ แต่มันก็ไม่อาจเก่งได้หากว่าเขาไม่ฝึกฝนให้หนัก พวกเขาไม่มีสิ่งเหล่าน
