พของเสือดำก็ถูกเก็บไว้ในเข็มขัดมิติ ตอนนี้พวกเราอยู่ในพื้นที่ซึ่งสัตว์อสูรระดับ 2 เดินไปมาและสัตว์อสูรระดับ 3 ก็อาจจะพบมันได้ ถ้าอย่างนั้นเรามาเริ่มต้นเดินไปรอบ ๆ แถวนี้กันเถอะไม่นานหลังจากนั้นเคนดัลและดีรี่ก็เริ่มที่จะจัดการบาดแผลของพวกเขา ซึ่งมันไม่ใช่บาดแผลที่ลึกมากนักและไม่ได้ส่งผลต่อร่างกายขณะต่อสู้ของพวกเขามากนัก ด้วยการเตรียมการเล็กน้องทั้งสองก็พร้อมที่จะเดินทางต่อไป ขณะที่เฝ้าระวังรอบ ๆ ตัวไปด้วยหลังจากที่เดินทางมาได้สักระยะ เจี้ยนเฉินก็ได้เจอรอบเท้าของสัตว์อสูรตัวอื่น ๆ แต่คราวนี้ไม่เหมือนกับสัตว์อสูรเสือดำก่อนหน้านี้ สัตว์อสูรที่ซ่อนอยู่ในป่าห่างกลุ่มทหารรับจ้างออกไป 10 เมตรได้ถอยหลังออกไปอย่างเงียบ ๆคิ้วของเจี้ยนเฉินขมวดเข้าหากันขณะที่เขาพยายามจะหาว่ามันเกิดอะไรขึ้น จากเส้นทางที่พวกเขาเดินหลังจากที่ฆ่าเสือดำไปแล้ว สัตว์อสูรระดับ 1 ที่เขาได้ตรวจพบนั้นมีมากกว่า 10 ตัวแต่ไม่มีตัวไหนเหมือนเสือดำที่เข้ามาโจมตีเป็นไปได้หรือไม่ว่าเพราะมีคนมากเกินไป สัตว์อสูรเหล่านั้นจึงกลัวและไม่กล้าโจมตีเรา ? เจี้ยนเฉินถามกับตัวเอง อย่างไรก็ตามความคิดเหล่านี้ถูกปัดทิ้งทันที เพราะมันไม่มีเหตุผลมารองรับ
เจี้ยนเฉินหันไปมองหน้าเสี่ยวเต๋าที่กำลังแสดงออกว่าไม่เชื่อและพูด ถูกต้อง ข้าเป็นคนฆ่ามันเอง ตั้งแต่ต้นเจี้ยนเฉินไม่ได้วางแผนที่จะปิดบังความแข็งแกร่ง เพราะงั้นเขาจึงไม่ได้โกหกและพูดอย่างตรงไปตรงมา
