่อย เจ้าเป็นคนฆ่าเสือดำจริง ๆ หรือ ?เจี้ยนเฉินหันไปมองหน้าเสี่ยวเต๋าที่กำลังแสดงออกว่าไม่เชื่อและพูด ถูกต้อง ข้าเป็นคนฆ่ามันเอง ตั้งแต่ต้นเจี้ยนเฉินไม่ได้วางแผนที่จะปิดบังความแข็งแกร่ง เพราะงั้นเขาจึงไม่ได้โกหกและพูดอย่างตรงไปตรงมากับเสี่ยวเต๋าว้าว ไม่มีทาง! ตาของเสี่ยวเต๋าเบิกกว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ เสี่ยวเต๋ามองไปที่เจี้ยนเฉินที่ยังคงสงบอยู่และพูดว่า สัตว์อสูรระดับ 2 นี้ถูกเจ้าฆ่าจริง ๆ รึ ? เจ้าทำได้อย่างไรและทำไมข้าถึงไม่เห็นว่าเจ้าฆ่ามันเช่นไร ?เมื่อได้ยินเสี่ยวเต๋าถามคำถามเหล่านี้ ทุกคนแม้กระทั่งเคนดัลต่างก็มองมาที่เจี้ยนเฉินอย่างตั้งใจและไม่รู้ว่าเขาใช้วิธีไหนในการฆ่าสัตว์อสูรระดับ 2 มันเป็นเรื่องธรรมดาที่พวกเขาจะอยากรู้อยากเห็น สำหรับพวกเขาเห็นก็คือเจี้ยนเฉินฉากหลบไปข้าง ๆ ขณะที่ชักกระบี่เรียว ๆ นั่นออกมา วิธีการที่แปลกประหลาดในการฆ่าเสือดำ แต่ก็ไม่มีใครคิดว่าเขาใช้วิธีการใดในท่ามกลางกลุ่มทหารรับจ้างที่มองเจี้ยนเฉินต่างออกไป มันเป็นคาโบลด์ที่มองเจี้ยนเฉินและพูดกับตัวเองว่า มันเป็นอย่างที่ข้าคิดเจี้ยนเฉินยิ้มขณะเขายกกระบี่วายุโปรยขึ้นมา ข้าใช้อาวุธเซียนในการฆ่าสัตว์อสูร สิ่งที่พวกเจ้าไม่เห็น นั่นก็เพราะว่าข้าเคลื่อนไหวเร็วมากจนมองไม่ทันเมื่อได้ยินที่เจี้ยนเฉินพูด หัวหน้าเคนดัลก็นึกย้อนกลับไปถึงแสงสีเงินที่เขาเห็นและไม่อาจช่วยอะไรได้นอกจากกลัว นี่เป็นเพราะว่าเขาไม่มีทางเล
