ข้าไปในป่าของสำนักคากัตและฆ่าสัตว์อสูรในอดีต ประสบการณ์ครั้งนั้นไม่อาจเป็นอะไรได้ นอกจากนี้สัตว์อสูรที่ทางสำนักเลี้ยงดูนั้นเจี้ยนเฉินไม่ถือว่ามันเป็นประสบการณ์ตาของหยุนหยวนเบิกกว้าง เขาแสดงความสนใจทันทีและถามอย่างใจร้อนว่า ตอนเจ้าเข้ามาครั้งแรกกี่คน? พวกเขามีพลังแค่ไหน? เจ้ามีผู้เชี่ยวชาญเหมือนกับเคนดัลหรือไม่?เจี้ยนเฉินหันไปมองหยุนหยวน หลังจากที่ลังเลอยู่พักนึกเขาก็พูดว่า ครั้งแรกที่ข้าเข้ามาในเทือกเขาสัตว์อสูร ข้าอยู่ตัวคนเดียว แต่…ก่อนที่เจี้ยนเฉินจะพูดจบ เขาก็ถูกขัดจังหวะโดยหยุนหยวนว่า เจ้าเข้ามาที่เทือกเขาสัตว์อสูรคนเดียวในครั้งแรก? ว้าว เจี้ยนเฉิน ข้าต้องมองเจ้าใหม่แล้วเจี้ยนเฉินยิ้มอย่างขมขื่นและตอบว่า หยุนหยวน ไม่จำเป็นต้องพูดเสียงดัง เมื่อข้าเข้าสู่เทือกเขาสัตว์อสูรคนเดียว การเดินทางของข้าก็แค่เดินไปรอบ ๆ เท่านั้นหยุนหยวนมองไปที่เจี้ยนเฉินพร้อมกับแสดงความชื่นชมออกมาว่า เจี้ยนเฉิน ข้าเคารพเจ้าจริง ๆ โดยเฉพาะความกล้าหาญของเจ้า เจ้ากล้าหาญมากจริง ๆ เป็นไปได้หรือไม่ว่าเจ้าเข้ามาที่นี่โดยที่ไม่รู้ว่าที่นี่คือเทือกเขาสัตว์อสูรและมันก็เป็นสถานที่อันตรายมาก ? การเผชิญหน้ากับสัตวอสูรระดับ 1 นั้นเป็นเรื่องปกติที่เจ้าจะเอาชนะมันได้ หากเจ้าไม่อาจเอาชนะมันเจ้าก็ยังมีโอกาสหนี แต่ถ้าเจ้าพบสัตว์อสูรระดับ 2 ชีวิตน้อย ๆ ของเจ้าก็จะจบลงทันที หยุนหยวนตบหน้าอกของเขาพลางพูดขณะที่แสดงออกถึงความห
