ับเคนดัลและดีรี่
สัตว์อสูรตัวนั้นหยุดอยู่ชั่วคราวราวกับว่ามันลังเลก่อนที่จะมันจะตัดสินใจว่าต้องการโจมตีกลุ่มเจี้ยนเฉินหรือไม่ สุดท้ายมันก็เลือกที่จะถอยกลับไปเงียบ ๆ
การสัมผัสได้ถึงสิ่งที่สัตว์อสูรทำอย่างนั้นทำให้เจี้ยนเฉินเต็มไปด้วยความสงสัยเกิดอะไรขึ้น? เป็นไปได้ไหมว่าสัตว์อสูรนั่นยอมรับความแข็งแกร่งของกลุ่มเราและตระหนักได้ว่าเกินกำลังของตนเองและอาจนำมันไปสู่ความตายได้ ? เจี้ยนเฉินสงสัย แต่เมื่อเขายิ่งคิด คำถามที่มากมายก็เข้ามาในใจของเขา กับสัตว์อสูรที่มีความแข็งแกร่งต่ำ มันจะมีความรู้สึกที่จะตัดสินใจแบบนี้ได้อย่างไร?เมื่อเจี้ยนเฉินเดินทางเข้ามายังเทือกเขาสัตว์อสูรไม่ว่ามันจะเป็นสัตว์อสูรระดับ 1 หรือ 2 หรือแม้กระทั่งสัตว์อสูรระดับ 3 พวกมันก็จะรีบวิ่งออกมาจากที่ซ่อนเพื่อโจมตีเขา แม้ว่าพวกเขาจะอยู่ในที่ลับ พวกมันก็จะพยายามลอบโจมตีเขา ทำให้สถานการณ์แตกต่างจากที่เจี้ยนเฉินคาดไว้มากจะเกิดอะไรขึ้น ถ้ากลุ่มของเรามีคนมากเกินไป? นั่นอาจเป็นสาเหตุที่สัตว์อสูรไม่ได้โจมตี เจียงเฉินมองกลับมาอย่างสงสัย บนถนนสายนี้เขาได้เห็นร่องรอยสัตว์อสูรเพียงตัวเดียวเท่านั้นในขณะนั้น ขนสีดำก็พุ่งออกมาจากพื้นหญ้าสูงเข้าหาหัวหน้าเคนดัลผู้ซึ่งอยู่หน้ากลุ่มทุกคนเตรียมตัวพร้อมสำหรับสถานการณ์นี้แล้ว ดังนั้นช่วงเวลาที่เสือดำเข้ามา เคนดัลและดีรี่ก็เจอแล้ว เมื่อมองไปที่เป้าหมายที่เข้ามา เคนดัลก็หัวเราะและพูดออกมาว่า ใ
