ชี่ยวชาญตอนอายุเท่านั้นหรือ ? ไม่ว่าอย่างไร ข้าก็จะกลายเป็นเซียนผู้เชี่ยวชาญในที่สุด เสี่ยวเต๋าตอบด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเล็กน้อย จากนั้นท่าทีก็เปลี่ยนไปราวกับว่าเขากำลังฝันก่อนที่จะพึมพำเบา ๆ รอจนกว่าข้าจะกลายมาเป็นเซียนผู้เชี่ยวชาญ จากนั้นข้าก็จะสามารถออกเดินทางไปรอบ ๆ ในเทือกเขาสัตว์อสูรคนเดียวและต่อสู้กับสัตว์อสูรตัวต่อตัว มันคงเป็นภาพที่น่าประทับใจเมื่อเห็นท่าทางของเสี่ยวเต๋าที่กำลังแสดงออกถึงความปรารถนา หยุนหยวนก็ส่ายหัวอย่างหงุดหงิดและกระซิบบอกกับตัวเอง เซียนผู้เชี่ยวชาญนั้นน่าทึ่งจริง ๆ ? สิ่งที่พวกเขาต้องทำก็คือสู้กับสัตว์อสูรระดับ 2 เจ้าคิดว่าความแข็งแกร่งของเซียนผู้เชี่ยวชาญอย่างเดียวก็พอที่จะทำให้เจ้าเดินเล่นไปรอบ ๆ เทือกเขาสัตว์อสูรอย่างไม่กลัวเกรง ? หยุนหยวนหันกลับมามองเจี้ยนเฉินขณะที่เขาพูดว่า นี่ เจี้ยนเฉิน เจ้าเข้ามาในเทือกเขาสัตว์อสูรกี่ครั้งแล้ว? เจ้ายังเด็ก นี่คงเป็นครั้งแรกของเจ้า?เจี้ยนเฉินตอบไปอย่างไม่แยแสว่า นี่ควรจะเป็นครั้งที่สองของข้า แม้ว่าเจี้ยนเฉินจะเข้าไปในป่าของสำนักคากัตและฆ่าสัตว์อสูรในอดีต ประสบการณ์ครั้งนั้นไม่อาจเป็นอะไรได้ นอกจากนี้สัตว์อสูรที่ทางสำนักเลี้ยงดูนั้นเจี้ยนเฉินไม่ถือว่ามันเป็นประสบการณ์ตาของหยุนหยวนเบิกกว้าง เขาแสดงความสนใจทันทีและถามอย่างใจร้อนว่า ตอนเจ้าเข้ามาครั้งแรกกี่คน? พวกเขามีพลังแค่ไหน? เจ้ามีผู้เชี่ยวชาญเหมือนกับเคนดัลหรือไม่
