ยนเฉินยิ้มอย่างขมขื่นให้กับคำพูดของทั้งสองและตอบว่า เอาล่ะ ข้าเข้าใจแล้ว ในตอนนนี้เราหันกลับไปดูการต่อสู้ของหัวหน้ากับเสือดำ การดูฉากนี้มีประโยชน์สำหรับพวกเจ้าจริง ๆ อย่างน้อยเจ้าสามารถดูรูปแบบการต่อสู้ได้ พวกมันน่าจะมีประโยชน์ในภายหลังคาโบลด์ยืนอยู่ข้างๆเจี้ยนเฉินสายตาที่ตกใจและจ้องมองเจี้ยนเฉินตั้งแต่หัวจรดเท้าอยู่สองสามครั้งและดวงตาของเขาก็แสดงออกถึงความสับสนอย่างไม่หยุด อย่างไรก็ตามเขาก็ไม่ได้พูดอะไรและยืนอยู่เงียบ ๆ นิ่ง ๆเมื่อได้ยินคำพูดของเจี้ยนเฉิน เสี่ยวเต๋าและหยุนหยวนหยุดพูดจริง ๆ และกลับมาให้ความสนใจกับการต่อสู้และจดจ่อกับสิ่งที่เกิดขึ้นต่อหน้าพวกเขาเคนดัลและดีรี่ยังคงต่อสู้กับเสือดำในเวลาประมาณเท่าเดิมที่ต้องใช้เวลาประมาณจิบชา ในขณะที่ร่างกายของเสือดำเต็มไปด้วยบาดแผลและเลือด ในที่สุดการต่อสู้ก็แสดงให้เห็นถึงความดุร้ายของเสือ สุดท้ายเสือดำก็ไม่ได้อยู่เฉยเข้าปะทะกันซึ่ง ๆ หน้า มันเริ่มหลบการเคลื่อนไหวของมนุษย์อย่างต่อเนื่อง ทุกครั้งทีมันหลบมันก็ยังคงหาโอกาสโจมตีสวนกลับเคนดัลและดีรี่
การสัมผัสได้ถึงสิ่งที่สัตว์อสูรทำอย่างนั้นทำให้เจี้ยนเฉินเต็มไปด้วยความสงสัย
เกิดอะไรขึ้น? เป็นไปได้ไหมว่าสัตว์อสูรนั่นยอมรับความแข็งแกร่งของกลุ่มเราและตระหนักได้ว่าเกินกำลังของตนเองและอาจนำมันไปสู่ความตายได้ ? เจี้ยนเฉินสงสัย แต่เมื่อเขายิ่งคิด คำถามที่มากมายก็เข้ามาในใจของเขา กับสัตว์อสูรที่
