งมนุษย์อย่างต่อเนื่อง ทุกครั้งทีมันหลบมันก็ยังคงหาโอกาสโจมตีสวนกลับเคนดัลและดีรี่
ในขณะนั้นหูของเจี้ยนเฉินก็กระดิกนิด ๆ ขณะที่เขามองหญ้าสูงข้างหน้าใกล้ ๆ ในสัมผัสของเขา เขารู้สึกได้ถึงการเคลื่อนไหวของสัตว์อสูรจากระยะ 10 เมตร อย่างไรก็ตามสัตว์อสูรตัวนี้ก็แทบจะไม่ได้เคลื่อนไหวเลย แม้กระทั่งหัวหน้าเคนดัลก็ไม่อาจรู้สึกได้ถึงตัวมัน
สัตว์อสูรตัวนั้นหยุดอยู่ชั่วคราวราวกับว่ามันลังเลก่อนที่จะมันจะตัดสินใจว่าต้องการโจมตีกลุ่มเจี้ยนเฉินหรือไม่ สุดท้ายมันก็เลือกที่จะถอยกลับไปเงียบ ๆการสัมผัสได้ถึงสิ่งที่สัตว์อสูรทำอย่างนั้นทำให้เจี้ยนเฉินเต็มไปด้วยความสงสัยเกิดอะไรขึ้น? เป็นไปได้ไหมว่าสัตว์อสูรนั่นยอมรับความแข็งแกร่งของกลุ่มเราและตระหนักได้ว่าเกินกำลังของตนเองและอาจนำมันไปสู่ความตายได้ ? เจี้ยนเฉินสงสัย แต่เมื่อเขายิ่งคิด คำถามที่มากมายก็เข้ามาในใจของเขา กับสัตว์อสูรที่มีความแข็งแกร่งต่ำ มันจะมีความรู้สึกที่จะตัดสินใจแบบนี้ได้อย่างไร?เมื่อเจี้ยนเฉินเดินทางเข้ามายังเทือกเขาสัตว์อสูรไม่ว่ามันจะเป็นสัตว์อสูรระดับ 1 หรือ 2 หรือแม้กระทั่งสัตว์อสูรระดับ 3 พวกมันก็จะรีบวิ่งออกมาจากที่ซ่อนเพื่อโจมตีเขา แม้ว่าพวกเขาจะอยู่ในที่ลับ พวกมันก็จะพยายามลอบโจมตีเขา ทำให้สถานการณ์แตกต่างจากที่เจี้ยนเฉินคาดไว้มากจะเกิดอะไรขึ้น ถ้ากลุ่มของเรามีคนมากเกินไป? นั่นอาจเป็นสาเหตุที่สัตว์อสูรไม่ได้โจมตี เจียงเฉินมองกลั
