เมื่อเขาได้ยินคำว่า เหรียญม่วง ริมฝีปากของเจี้ยนเฉินรู้สึกหนักเป็นพิเศษ เหรียญม่วง 500 เหรียญเทียบเท่ากับ 50,000 เหรียญทองใบหน้าของเจ้าของแผงลอยยิ่งแดงขึ้นเมื่อเขามองใบหน้าของเจี้ยนเฉิน เขารู้ว่า 500 เหรียญม่วงเป็นราคาที่ไม่มีใครจะซื้อ” นั่น..ลูกค้า หากท่านเสนอราคาที่ข้าสามารถตกลงได้อย่างน้อยที่สุดข้าก็สามารถขายให้ท่านได้” เจ้าของแผงลอยพูดด้วยน้ำเสียงที่เป็นกังวลเมื่อเหตุการณ์เป็นเช่นนี้ เจี้ยนเฉินจึงสูดหายใจเข้าลึก ๆ ในขณะที่เขามองดูก้อนหินสีขาวในมือของเขาด้วยความลังเลหลังจากนั้นไม่นานเจี้ยนเฉินก็ตัดสินใจ “ข้าจ่ายได้มากสุดเพียง 100 เหรียญม่วง ไม่ว่าท่านจะขายมันหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับท่าน” เขาจ้องมองเจ้าของแผงลอยอย่างรวดเร็ว แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังรู้สึกประหม่าอยู่ในใจ เจี้ยนเฉินตั้งใจแน่วแน่ที่จะซื้อหินสีขาวนี้ ถ้าเขาสามารถหาซื้อได้ง่ายที่นี่ มันจะเป็นการดีที่สุด ถึงกระนั้นเหรียญม่วง 100 เหรียญก็ไม่ได้มีค่าเล็กน้อยสำหรับเจ้าของแผงลอยเจียนเฉินได้เห็นแล้วว่าเจ้าของแผงลอยอายุ 30 ปีเป็นอย่างไร เนื่องจากเจ้าของแผงลอยมีความคิดเจ้าเล่ห์ ไม่มีทางที่เจี้ยนเฉินจะเปิดเผยว่าเขาสนใจหินสีขาวก้อนนี้มากแค่ไหน มิฉะนั้นหากเจ้าของแผงลอยรู้ว่าเขาต้องการมันมากแค่ไหน เป็นไปได้ว่าเขาจะโขกราคาสูงขึ้นไปอีกไม่เพียงแค่นั้น,เจี้ยนเฉินไม่อยากให้คนอื่นรู้ว่าเขามีเงินเท่าไหร่ หากคนที่มีจุดประสงค์ชั่วร้ายรู้เข้า เขา
