อนหินไว้ในมือของเขาอย่างแน่นหนา เขาเริ่มใช้พลังงานมากขึ้น และในที่สุดหินก็เริ่มลอยขึ้นจากโต๊ะอย่างช้า ๆ“ลูกค้า ท่านกำลังดูก้อนหินแปลกตานี้หรือไม่ ? ” ทันใดนั้นเจ้าของแผงลอยก็ปรากฏตัวต่อหน้าเจี้ยนเฉินพร้อมรอยยิ้มเจี้ยนเฉินค่อย ๆ นำหินขนาดเท่ากำปั้นขึ้นมาดูและจ้องมองมัน ในขณะที่มันมีขนาดเท่ากำปั้น มันกลับมีน้ำหนักมากกว่า 50 กิโลกรัม หากไม่ใช่เพราะเจี้ยนเฉินเป็นเซียนระดับสูงขั้นกลาง การยกก้อนหินนี้ด้วยมือข้างเดียวจะเป็นงานที่ต้องใช้กำลังมากแต่เมื่อเขาหยิบหินสีขาวแปลก ๆ ขึ้นมา เขาสามารถสัมผัสได้ถึงความตื่นเต้นและความสุขที่เปล่งออกมาจากจุดตันเถียนของเขา อย่างไรก็ตาม เจี้ยนเฉินก็ไม่เชื่อในความรู้สึกนี้เพราะสิ่งมีชีวิตเท่านั้นที่จะสามารถสัมผัสกับอารมณ์แบบนี้ได้ แต่กระนั้นแสงทั้งสองที่อยู่ภายในจุดตันเถียนของเขานั้นให้ความรู้สึกนี้อย่างชัดเจน ดังนั้นอาจเป็นไปได้ว่าแสงสีฟ้าและสีม่วงในจุดตันเถียนของเขามีการรับรู้ด้วยตนเองจริงหรือไม่ ? บางทีมันอาจมีความสามารถในการคิดด้วยตนเองอยู่แล้วเมื่อเจี้ยนเฉินมาถึงแนวความคิดนี้ ร่างกายของเขาสั่นและหน้าผากของเขาเริ่มที่จะมีเหงื่อหยดในขณะที่เขาเริ่มรู้สึกว่าเขาไม่สามารถควบคุมชะตากรรมของตัวเองได้ในขณะนี้ เขาอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจเมื่อเขาคิดถึงปัญหาที่เกิดขึ้นกับจุดตันเถียนของเขา ไม่มีทางออกจากปัญหานี้ เขาไม่มีความคิดหรือวิธีการเกี่ยวกับแสงส่องสว่างทั้งสองในจุ
