ว่าเจี้ยนเฉินต้องการให้แสงทั้งสองหายไปจากจุดตันเถียนของเขา แต่ก็ไม่มีทางที่เขาจะทำมันให้สำเร็จ“เห้อ นี่เป็นพรไม่ใช่คำสาปแช่ง หรือเป็นคำสาปที่ข้าหนีไม่พ้น เป็นการดีที่สุดที่จะลืมเรื่องนี้ ข้าก็เคยตายมาก่อนหน้านี้แล้ว มีอะไรที่ต้องห่วงอีก ? ที่แย่ที่สุดคือข้าอาจจะตายอีกครั้ง” เจี้ยนเฉินพูดกับตัวเอง เขามองดูก้อนหินสีขาวในมือ และคิดถึงจุดตันเถียนต่อไปเรื่อย ๆพื้นผิวของหินสีขาวนี้มีเอกลักษณ์เป็นพิเศษ ไม่ว่าเจี้ยนเฉินจะมองดูมันนานแค่ไหน เขาก็ไม่สามารถบอกได้ว่ามันทำมาจากหินหรือเหล็กชั้นดี เพราะมันหนักมากและความหนาแน่นของมันนั้นเกินกว่าปกติ เจี้ยนเฉินส่งพลังเซียนภายในผ่านแขน พยายามที่จะให้มันเข้าสู่หินสีขาว เขากลับรู้สึกได้เพียงการต่อต้านที่แข็งแกร่งในขณะที่พลังเซียนเชื่อมต่อกับมัน ราวกับว่าก้อนหินสีขาวเป็นป้อมปราการป้องกัน และพลังเซียนของเขาเป็นผู้บุกรุก เขาไม่สามารถบุกเข้าไปได้ความหนาแน่นของหินสีขาวนั้นสูงมากจนถึงจุดที่เจี้ยนเฉินไม่สามารถใช้พลังเซียนเข้าไปได้เจี้ยนเฉินละสายตาออกไปจากหินสีขาวและมองไปที่เจ้าของแผงลอยและถามว่า “ข้าไม่รู้ว่าหินชนิดนี้คืออะไร แล้วมันใช้ประโยชน์อะไรได้บ้าง ? “เมื่อได้ยินคำถามของเจี้ยนเฉิน เจ้าของร้านก็หัวเราะด้วยความอับอายพลางกล่าวว่า ” ลูกค้า พูดตามตรง ข้าเองก็ไม่รู้ว่าหินสีขาวก้อนนี้คืออะไร ไม่รู้ว่ามันจะใช้เพื่ออะไร ข้าก็ไม่รู้คำตอบเหมือนกัน แต่มันหนักผิดปก
