อได้ยินคำตอบนี้ดวงตาของเจี้ยนเฉินก็หันกลับไปมองที่หินสีขาวอีกครั้ง เมื่อเขาได้ยินว่าเจ้าของร้านเก็บมันมาจากเทือกเขาสัตว์อสูร เขาก็ไม่แปลกใจเลย อันที่จริงมีโอกาสสำหรับทุกคนเสมอ แม้แต่ชาวนาก็สามารถสะดุดกับทองคำหรือแร่มีค่าอื่น ๆ ในขณะที่ทำไร่ทำสวนของตัวเองเจ้าของแผงลอยดูใบหน้าที่มีความสนใจของเจี้ยนเฉินและเปิดปากของเขาอีกครั้ง ลูกค้า หินสีขาวนี้อยู่ในความครอบครองของข้ามาหลายปีแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะข้าต้องการเงิน ข้าก็คงไม่ได้เอามาตั้งไว้ในตอนแรก ข้าเห็นว่าเจ้าสนใจ ทำไมเจ้าไม่ซื้อมันล่ะ ? “เจี้ยนเฉินมองดูหินสีขาวด้วยตาข้างเดียวเขาพิจารณาก่อนที่จะมองย้อนกลับไปยังเจ้าของแผงลอย “หินสีขาวก้อนนี้ราคาเท่าไหร่ ? ” น้ำเสียงของเรียบเฉย หินสีขาวก้อนนี้ก่อให้เกิดคำถามมากมายกับเขา ดังนั้นจึงเป็นการดีที่เขาจะซื้อมัน
มันเป็นเพราะหินสีขาวขนาดเท่ากำปั้นนี้หนักอย่างน่าประหลาดใจ ทันทีที่มือของเขาสัมผัสกับมัน หินสีขาวไม่ขยับเขยื้อนเลย
“ช่างเป็นหินที่หนักมาก ! ” เจี้ยนเฉินอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา เขาใช้มือทั้งสองจับก้อนหินไว้ในมือของเขาอย่างแน่นหนา เขาเริ่มใช้พลังงานมากขึ้น และในที่สุดหินก็เริ่มลอยขึ้นจากโต๊ะอย่างช้า ๆ“ลูกค้า ท่านกำลังดูก้อนหินแปลกตานี้หรือไม่ ? ” ทันใดนั้นเจ้าของแผงลอยก็ปรากฏตัวต่อหน้าเจี้ยนเฉินพร้อมรอยยิ้มเจี้ยนเฉินค่อย ๆ นำหินขนาดเท่ากำปั้นขึ้นมาดูและจ้องมองมัน ในขณะที่มันมีขนาดเท่ากำปั้น
