ขาโปรดปรานมากที่สุด ความรู้สึกของความสุขนั้นแข็งแกร่งมาก แม้แต่เจี้ยนเฉินก็ยังรู้สึกได้ท่าทีของเจี้ยนเฉินไม่ได้เปลี่ยนแปลงเลย แต่เมื่อเขามาถึงแผงลอยบนถนน มือของเขาเอื้อมไปหยิบหินสีขาวขนาดเท่ากำปั้น แต่เมื่อมือของเขากำลังหยิบมันขึ้นมา ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปเป็นสีหน้าตกตะลึงมันเป็นเพราะหินสีขาวขนาดเท่ากำปั้นนี้หนักอย่างน่าประหลาดใจ ทันทีที่มือของเขาสัมผัสกับมัน หินสีขาวไม่ขยับเขยื้อนเลย“ช่างเป็นหินที่หนักมาก ! ” เจี้ยนเฉินอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา เขาใช้มือทั้งสองจับก้อนหินไว้ในมือของเขาอย่างแน่นหนา เขาเริ่มใช้พลังงานมากขึ้น และในที่สุดหินก็เริ่มลอยขึ้นจากโต๊ะอย่างช้า ๆ“ลูกค้า ท่านกำลังดูก้อนหินแปลกตานี้หรือไม่ ? ” ทันใดนั้นเจ้าของแผงลอยก็ปรากฏตัวต่อหน้าเจี้ยนเฉินพร้อมรอยยิ้มเจี้ยนเฉินค่อย ๆ นำหินขนาดเท่ากำปั้นขึ้นมาดูและจ้องมองมัน ในขณะที่มันมีขนาดเท่ากำปั้น มันกลับมีน้ำหนักมากกว่า 50 กิโลกรัม หากไม่ใช่เพราะเจี้ยนเฉินเป็นเซียนระดับสูงขั้นกลาง การยกก้อนหินนี้ด้วยมือข้างเดียวจะเป็นงานที่ต้องใช้กำลังมากแต่เมื่อเขาหยิบหินสีขาวแปลก ๆ ขึ้นมา เขาสามารถสัมผัสได้ถึงความตื่นเต้นและความสุขที่เปล่งออกมาจากจุดตันเถียนของเขา อย่างไรก็ตาม เจี้ยนเฉินก็ไม่เชื่อในความรู้สึกนี้เพราะสิ่งมีชีวิตเท่านั้นที่จะสามารถสัมผัสกับอารมณ์แบบนี้ได้ แต่กระนั้นแสงทั้งสองที่อยู่ภายในจุดตันเถียนของเขานั้นให้ความรู้สึกน
