กับว่าก้อนหินสีขาวเป็นป้อมปราการป้องกัน และพลังเซียนของเขาเป็นผู้บุกรุก เขาไม่สามารถบุกเข้าไปได้ความหนาแน่นของหินสีขาวนั้นสูงมากจนถึงจุดที่เจี้ยนเฉินไม่สามารถใช้พลังเซียนเข้าไปได้เจี้ยนเฉินละสายตาออกไปจากหินสีขาวและมองไปที่เจ้าของแผงลอยและถามว่า “ข้าไม่รู้ว่าหินชนิดนี้คืออะไร แล้วมันใช้ประโยชน์อะไรได้บ้าง ? “เมื่อได้ยินคำถามของเจี้ยนเฉิน เจ้าของร้านก็หัวเราะด้วยความอับอายพลางกล่าวว่า ” ลูกค้า พูดตามตรง ข้าเองก็ไม่รู้ว่าหินสีขาวก้อนนี้คืออะไร ไม่รู้ว่ามันจะใช้เพื่ออะไร ข้าก็ไม่รู้คำตอบเหมือนกัน แต่มันหนักผิดปกติ ดังนั้นหลังจากที่ได้ดูมันแล้ว ใคร ๆ ก็บอกได้ว่าหินสีขาวนี้ไม่ใช่ของเล่นธรรมดา“แล้วท่านไปพบสิ่งเช่นนี้มาจากที่ไหน ? ” ดวงตาของเจี้ยนเฉินเปล่งประกายเมื่อเขาถามต่อไปเจ้าของร้านแผงลอยเริ่มไตร่ตรองคำถามก่อนจะพูดว่า “ลูกค้า ข้าถูกถามคำถามเดียวกันหลายครั้ง แต่ข้าไม่เคยบอกใคร ท่านดูมีน้ำใจเมตตา ข้าจะบอกท่านว่าข้าไปเจอสิ่งนี้ที่ไหน” เสียงเจ้าของร้านหยุดขณะที่เขาชี้ไปที่ก้อนหินสีขาว “ความจริงแล้วข้าเจอหินสีขาวในเทือกเขาสัตว์อสูร”“โอ้ว ! ” เมื่อได้ยินคำตอบนี้ดวงตาของเจี้ยนเฉินก็หันกลับไปมองที่หินสีขาวอีกครั้ง เมื่อเขาได้ยินว่าเจ้าของร้านเก็บมันมาจากเทือกเขาสัตว์อสูร เขาก็ไม่แปลกใจเลย อันที่จริงมีโอกาสสำหรับทุกคนเสมอ แม้แต่ชาวนาก็สามารถสะดุดกับทองคำหรือแร่มีค่าอื่น ๆ ในขณะที่ทำไร่ทำสวนข
