็นไฟกำลังโผล่ออกมา ซึ่งหมายความว่าเช้าวันใหม่เพิ่งเริ่มขึ้นเจี้ยนเฉินกระโจนออกจากถังที่เต็มไปด้วยเลือด เขาหยิบผ้าเช็ดตัวออกจากเข็มขัดมิติเพื่อทำความสะอาดเลือดก่อนที่จะสวมใส่ชุดใหม่ช่วงเวลาที่เจียนเฉินใช้ในถังเลือดทำให้เลือดในนั้นลดลงไปเหลือเพียงหนึ่งส่วนสี่ แม้แต่กลิ่นเลือดฉุนก่อนหน้านี้ก็จางหายไปและสีของเลือดก็เริ่มเข้มขึ้นเล็กน้อยเจี้ยนเฉินมองไปที่ถังที่อยู่ข้าง ๆ เขาเตะไปที่ภาชนะบรรจุอย่างแน่นหนา ถังพลิกคว่ำและแตกบนพื้นแข็งทำให้เลือดไหลไปบนพื้นในขณะที่เลือดของอสรพิษทองริ้วเงินนั้นมีค่าอย่างหาที่เปรียบมิได้ เขาก็ได้ดูดซับส่วนที่สำคัญที่สุดไปแล้ว เลือดส่วนที่เหลือนั้นสามารถกล่าวได้ว่ามันกลายเป็นเหมือนน้ำธรรมดาและมันก็ไม่ได้มีประโยชน์อีกต่อไปหลังจากกลับมาที่เมืองเวคอีกครั้ง เจี้ยนเฉินได้เข้าไปในโรงเตี๊ยมและสั่งอาหารสองสามจานเพื่อดับความหิว หลังจากไม่ได้กินอาหารมาทั้งวันทั้งคืน ท้องของเจียนเฉินก็หิวโหยมากตอนนี้เป็นเวลาที่ยุ่งที่สุดสำหรับโรงเตี๊ยม สภาพแวดล้อมภายในนั้นมีชีวิตชีวามาก ผู้คนที่มาและไปก็เหมือนสายน้ำที่ไม่มีวันจบสิ้นและโต๊ะอาหารก็ถูกเติมเต็มในพริบตา แม้แต่พนักงานในโรงเตี๊ยมก็ยังวิ่งวนไปมาเพื่อบริการลูกค้าและเสิร์ฟอาหาร“น้องชาย ที่นั่งข้างนอกเต็มหมดแล้ว ข้าขอนั่งที่นี่กับเจ้าจะได้หรือไม่ ? “
ตามเนื้อหาของหนังสือ เจี้ยนเฉินจำเป็นต้องดูดซับสารต้านพิษและเลือดเข้าสู่ร่างกายของเ
