ข็งทำให้เลือดไหลไปบนพื้นในขณะที่เลือดของอสรพิษทองริ้วเงินนั้นมีค่าอย่างหาที่เปรียบมิได้ เขาก็ได้ดูดซับส่วนที่สำคัญที่สุดไปแล้ว เลือดส่วนที่เหลือนั้นสามารถกล่าวได้ว่ามันกลายเป็นเหมือนน้ำธรรมดาและมันก็ไม่ได้มีประโยชน์อีกต่อไปหลังจากกลับมาที่เมืองเวคอีกครั้ง เจี้ยนเฉินได้เข้าไปในโรงเตี๊ยมและสั่งอาหารสองสามจานเพื่อดับความหิว หลังจากไม่ได้กินอาหารมาทั้งวันทั้งคืน ท้องของเจียนเฉินก็หิวโหยมากตอนนี้เป็นเวลาที่ยุ่งที่สุดสำหรับโรงเตี๊ยม สภาพแวดล้อมภายในนั้นมีชีวิตชีวามาก ผู้คนที่มาและไปก็เหมือนสายน้ำที่ไม่มีวันจบสิ้นและโต๊ะอาหารก็ถูกเติมเต็มในพริบตา แม้แต่พนักงานในโรงเตี๊ยมก็ยังวิ่งวนไปมาเพื่อบริการลูกค้าและเสิร์ฟอาหาร“น้องชาย ที่นั่งข้างนอกเต็มหมดแล้ว ข้าขอนั่งที่นี่กับเจ้าจะได้หรือไม่ ? “
เจี้ยนเฉินสงบลงและเริ่มควบคุมสารรอบตัวเขา อย่างไรก็ตามเมื่อสารออกจากถุงน้ำดีจึงมีสิ่งดึงดูดแปลกใหม่เกิดขึ้นและเริ่มดึงสารที่เจี้ยนเฉินพยายามควบคุม
เจี้ยนเฉินกัดริมฝีปากของตัวเองขณะที่เขาพยายามพุ่งสมาธิไปกับการควบคุม แม้ว่าเจี้ยนเฉินยังอ่อนแออยู่ แต่จิตวิญญาณของเขานั้นแข็งแกร่งอย่างไม่ต้องสงสัย ภายใต้การควบคุมที่เพิ่มขึ้น ในที่สุดสารตัวใหม่ก็ออกจากถุงน้ำดีและหลอมรวมเข้าสู่กระแสเลือดของเขาอย่างไรก็ตามในขณะที่เขาดูดซึมกระแสเลือด สารตัวใหม่ก็แยกตัวออกจากเลือดได้อย่างสมบูรณ์เหมือนกับขั้วสองขั้วที่ตรงกันข้ามกัน
