พลังเซียนในร่างของเขาแข็งแกร่งกว่าแต่ก่อน แม้แต่กระบี่วายุโปรยที่เป็นอาวุธเซียนของเขาก็พัฒนาขึ้นและแข็งแรงกว่าแต่ก่อนในสิบวันของการฝึกฝน แกนอสูรระดับสามที่เจี้ยนเฉินมีทั้งหมดก็หมดไป ทำให้เจี้ยนเฉินเหลือแกนอสูรระดับสี่ 2 อันเจี้ยนเฉินออกจากเตียงและเดินไปที่หน้าต่างเพื่อมองไปบนท้องฟ้า เพราะว่าเขาใช้เวลามากไปในการฝึกฝน เขาจึงไม่สามารถแยกแยะเวลาได้ และเขาได้แต่ดูตำแหน่งของดวงอาทิตย์เพื่อคาดเดาเวลาเท่านั้นที่ด้านนอก ดวงอาทิตย์สาดแสงจ้าโดยไม่มีเมฆเลยในรัศมีหลายกิโลเมตร วงกลมสีแดงใหญ่ที่แผดเผาในท้องฟ้าปล่อยรังสีความร้อนรุนแรงออก มันบ่งบอกว่าตอนนี้มันเข้าสู่ช่วงบ่ายแล้ว“ตอนนี้ น่าจะถึงเวลาที่ต้องจัดการกับอสรพิษทองริ้วเงินแล้วล่ะ ข้าตั้งหน้าตั้งตารอหมื่นต้านพิษจริง ๆ ” เจี้ยนเฉินพูดออกมาในขณะที่เขาสังเกตไปที่ผู้คนด้านนอก
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วและยามบ่ายก็เข้ามา รังสีที่ร้อนแรงจากวงอาทิตย์ทำให้อากาศอุ่นขึ้นอย่างช้า ๆ ในขณะที่ดวงอาทิตย์สาดส่องไปที่ภูเขา
ในตอนนี้เอง เจี้ยนเฉินที่นิ่งเหมือนหินก็ลืมตาขึ้นในที่สุด หลังจากที่รักษาตัวเองมา 1 วัน 1 คืนเต็ม ๆ พลังจิตวิญญาณที่เขาใช้ไปก็กลับมาเต็มในที่สุดเมื่อเห็นสีของท้องฟ้า เจี้ยนเฉินก็ไม่ลังเลและเริ่มรวบรวมพลังเซียนธาตุแสง เขาเริ่มที่จะรักษาหน้าอกของเขาอย่างรวดเร็วอีกครั้งในขณะที่พลังเซียนธาตุแสงเข้าไปที่หน้าอกของเขา ชิ้นส่วนกระดูกที่แตกก็เริ่มติดก
